Αυγούστου 4, 2009

Η ΑΤΡΑΠΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΔΙΑ ΤΟΥ ΖΩΔΙΑΚΟΥ

Δημοσιεύθηκε στο Uncategorized στις 8:56 μμ από therapis

Διάρκεια: 00:17.00

“σελίδες 246-250″

“Η ανοδική πορεία των ψυχών βρίσκεται δια των δώδεκα σημείων του Ζωδιακού…

η καθοδική πορεία είναι η ίδια.”

Κλήμης ο Αλεξανδρεύς

Στη ζωή του Ηρακλή, την ψυχή σε ενσάρκωση και στην πρόοδό του γύρω στο Ζωδιακό από τον Κριό στους Ιχθείς, πάνω στον αντεστραμμένο τροχό, την ατραπό του μαθητή, θα ήταν χρήσιμο να ορίσουμε σε συντομία το Ζωδιακό, έτσι ώστε να μπορούμε να παρακολουθήσουμε τους άθλους του με νοημοσύνη.

Θα ήταν επίσης επωφελές να επιβεβαιώσουμε αν στη Δυτική Χριστιανική μας παράδοση υπάρχουν ενδείξεις της επιρροής της αρχαίας επιστήμης της αστρολογίας.

Υπήρξαν πολλοί ορισμοί της λέξης “Ζωδιακός”. Ο συνηθέστερος είναι ο ακόλουθος:

“…Η λέξη παράγεται από την Ελληνική “ζώδιον”, ένα μικρό ζώο, η πλήρης έκφραση της οποίας είναι ζωδιακός κύκλος ή κύκλος των ζώων.

Αυτή είναι μια φανταστική ζώνη του ουρανού, που σχηματίζεται από δύο κύκλους ισαπέχοντες από την εκλειπτική περίπου κατά δέκα οκτώ μοίρες, που ορίζουν την ατραπό του ηλίου είτε στην ετήσια περιφορά του, όπου οι δώδεκα διαιρέσεις υποδεικνύουν τη διαδοχή των μηνών του έτους είτε στην ημερήσια πορεία του, όπου οι υποδιαιρέσεις σημειώνουν τις ώρες της ημέρας και της νύχτας.”

Αστρολογία, ο Κρίκος μεταξύ Δύο Κόσμων

Υπό S. Elisabeth Hall, Μ.Α.

O Valentia Aratton μπορεί επίσης ν’ αναφερθεί εδώ:

“…στην αστρονομία, λέγει η επιστήμη, ο Ζωδιακός είναι μια φανταστική ζώνη των ουρανών, πλάτους 16 ή 18 μοιρών, δια της οποίας περνά η πορεία του Ήλίου (η εκλειπτική).

Περιλαμβάνει τους δώδεκα αστερισμούς που αποτελούν τα δώδεκα σημεία του Ζωδιακού και από τα οποία παίρνουν τα ονόματά τους.

Ο αστρολογικός Ζωδιακός είναι ένας φανταστικός κύκλος που περνά γύρω από τη γη στο επίπεδο της εκλειπτικής και το πρώτο του σημείο ονομάζεται Κριός στις 0 μοίρες.

Διαιρείται σε δώδεκα ίσα μέρη που καλούνται ‘σημεία του Ζωδιακού’ και καθένα απέχει διάστημα 30 μοιρών και μ’ αυτό μετράται η ορθή άνοδος των ουράνιων σωμάτων.

Ο κινητός ή φυσικός Ζωδιακός είναι μια διαδοχή των αστερισμών που σχηματίζουν μια ζώνη πλάτους 47 μοιρών που βρίσκεται βόρεια και νότια της εκλειπτικής.”

Γλωσσάριο του Ουράνιου Πλοίου του Βορρά

Ο Walter H Sampson μας δίνει μια πολύ απλή ερμηνεία της φανταστικής ζώνης.

Μας λέγει:

“Ο Ζωδιακός, μιλώντας κυριολεκτικά, είναι η ουράνια εκείνη ζώνη δια της οποίας περνά η φαινομενική πορεία του Ηλίου.

Το σημείο της αρχής της είναι η Εαρινή Ισημερία που, όπως ξέρουμε, είναι σε συνεχή ανάστροφη κίνηση διαμέσου ενός κύκλου αστερισμών που βρίσκονται κοντά στην εκλειπτική.

Ο Ζωδιακός διαιρείται σε δώδεκα ίσα μέρη τριάντα μοιρών έκαστο, που αντιστοιχούν περίπου στους δώδεκα αστερισμούς

- του Κριού

- Ταύρου

- Διδύμων

- Καρκίνου

- Λέοντα

- Παρθένου

- Ζυγού

- Σκορπιού

- Τοξότη

- Αιγόκερου

- Υδροχόου και

- Ιχθύων.”

Ζωδιακός: Η Επιτομή της Ζωής

Ο Alan Leo μας λέγει επίσης:

“…οι αστερισμοί είναι ομάδες απλανών αστέρων, οι δώδεκα κύριες ομάδες που καλούνται με τα ίδια ονόματα των δώδεκα σημείων, παρότι δεν καλύπτουν την ίδια περιοχή των ουρανών.

Η μετάπτωση των ισημεριών, που προξενείται από την ‘κίνηση’ του Ηλίου στο διάστημα, κάνει τους αστερισμούς να φαίνονται ότι κινούνται αντίθετα στη σειρά των σημείων με ρυθμό 50 1/3 δευτερόλεπτα το χρόνο.”

Λεξικό της Αστρολογίας, σελ. 204

Ένα σημείο που πρέπει να θυμόμαστε δίνεται από τον Alan Leo στα ακόλουθα:

“Οι δώδεκα αστερισμοί σχηματίζουν το Ζωδιακό του όλου ηλιακού συστήματος… όπως ακριβώς η περιστροφή της γης κάνει τα σημεία ν’ ανατέλλουν και να δύουν και ένα νέο σημείο βρίσκεται σε άνοδο κάθε δύο ώρες κατά μέσο όρο.

Έτσι σαν αποτέλεσμα της μετάπτωσης, ο πολύ μεγαλύτερος κύκλος των αστερισμών περνά δια της εκλειπτικής της γης στο ισημερινό σημείο, την αρχή του Ζωδιακού.

Μ’ αυτό τον τρόπο η μεγάλη ημέρα της μετάπτωσης που περιλαμβάνει περισσότερο από είκοσι πέντε χιλιάδες χρόνια, αντιστοιχεί σε μια από τις μέρες μας, γιατί κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και οι δώδεκα αστερισμοί ανατέλλουν και δύουν μία φορά.”

Λεξικό της Αστρολογίας, σελ. 167

Το δεύτερο πράγμα που πρέπει συνεπώς να θυμόμαστε είναι ότι υπάρχουν δύο Ζωδιακοί, ο μεγάλος κι ο μικρός.

Ο πρώτος περιλαμβάνει τους δώδεκα αστερισμούς δια των οποίων ο Ήλιος και το πλανητικό σύστημα φαίνονται να περνούν σ’ ένα μεγάλο κύκλο πάνω από 25.000 χρόνια.

Ο δεύτερος είναι ο ίδιος κύκλος των αστερισμών δια του οποίου η Γη φαίνεται να περνά στην ετήσια περιφορά της γύρω από τον Ήλιο και

πάνω σ’ αυτόν οι αστρολόγοι βασίζουν τις προβλέψεις τους και

καταστρώνουν τα ωροσκόπια.

Έτσι έχουμε στους δύο αυτούς Ζωδιακούς το σύμβολο της προόδου της Ζωής η οποία εμψυχώνει

- ένα ηλιακό σύστημα

- έναν πλανήτη και

- έναν άνθρωπο.

“Όπως η Γη στο ετήσιο ταξίδι της γύρω απ’ τον Ήλιο διέρχεται από ένα σημείο του Ζωδιακού κάθε μήνα, έτσι και

το ηλιακό μας σύστημα στη διάρκεια του μεγάλου ταξιδιού του γύρω από τον Κεντρικό Ήλιο του Σύμπαντος (Αλκυόνη) διέρχεται από κάθε σημείο του Ζωδιακού.

Αλλά στο μεγαλύτερο αυτό κύκλο αντί για ένα μήνα το ηλιακό σύστημα χρειάζεται περίπου δύο χιλιάδες και εξήντα χρόνια για να διέλθει από κάθε ζώδιο.”

Το Μήνυμα του Υδροχόου, σελ. 23

υπό Homer Curtiss

Ένας ενδιαφέρων και πιθανότερος ορισμός της λέξης “Ζωδιακός” δίνεται από τον Δρ. Dr. Ethelbert Bullinger στο βιβλίο του ‘Η Μαρτυρία των Αστέρων’. Λέγει:

“Η λέξη προέρχεται από την Ελληνική ‘Ζωδιακός’ που δεν προκύπτει από το ‘ζώο’, ‘ζω’, αλλά από μια πρωτόγονη ρίζα δια της Εβραϊκής ‘ζόντι’ που στα Σανσκριτικά σημαίνει ‘οδός’.

Η ετυμολογία της δεν έχει σχέση με τα ζώντα πλάσματα, αλλά

υποδηλώνει το δρόμο ή τα βήματα και

χρησιμοποιείται για το δρόμο ή την ατραπό που φαίνεται ν’ ακολουθεί ο Ήλιος μεταξύ των αστέρων στην πορεία ενός έτους.”

Συνεπώς ο Ζωδιακός είναι η Ατραπός ή η Οδός.

Όταν ο Χριστός μίλησε στους μαθητές Του ως Κοσμικός Χριστός, είπε:

“Εγώ ειμί η Οδός” και σ’ αυτό μπορεί να δοθεί μια αστρολογική σημασία, γιατί και οι τρεις τύποι ζωών βαδίζουν αυτή την κοσμική Οδό

- ο Κοσμικός Χριστός

- το Πλανητικό Πνεύμα και

- το ανθρώπινο ον.

Έχει ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι ο Ζωδιακός αναφέρεται σαν πλάνη και σαν φανταστική ατραπός, μια εμφάνιση. Το Λεξικό του Webster λόγου χάρη, ορίζει το Ζωδιακό σαν “τη φανταστική ατραπό του ηλίου διαμέσου των ουρανών” και σ’ όλα τα σχετικά βιβλία δίνεται έμφαση στο γεγονός ότι όλα είναι εμφάνιση, η μεγάλη πλάνη. Ένας συγγραφέας μας λέει ότι:

“…για τον αστρονόμο ο Ζωδιακός είναι απλώς η ατραπός του ηλίου, της σελήνης και των πλανητών, που δεν έχει περισσότερη πραγματικότητα από τα ίχνη των πλοίων πάνω σ’ έναν άτλαντα για την πληροφόρηση των υποψήφιων ταξιδιωτών.”

Ο Ζωδιακός και η Ψυχή, σε αγγλ. έκδ. σελ. 1

υπό C.E.O. Carter

Καθώς μελετούμε τη φανταστική ατραπό προβάλλουν δύο σκέψεις.

Ερχόμαστε κατά πρόσωπο με την έννοια μιας σταθερής και διαρκούς προόδου γύρω από την πελώρια αυτή ζώνη των αστερισμών.

Η ιδέα

- της αιώνιας επανάληψης και

- της συνεχούς δραστηριότητας

που φέρνει, όπως ελπίζουμε και πιστεύουμε, μια συνεχή ανάπτυξη,

μας δίνει

- μια σύλληψη του μεγέθους της Μίας Ζωής και

- το όραμα ενός συνεχώς αναδυόμενου σχεδίου και σκοπού

που ενσωματώνει τη νοήμονα πραγμάτωση της σκέψης του Θεού.

Η δεύτερη ιδέα, που βρήκε τόση μεγάλη ανταπόκριση στον ανθρώπινο νου, που περιλαμβάνει εκείνο που αποκαλούμε “επιστήμη της αστρολογίας” και

σχηματίζει τη βασική της υπόθεση,

είναι ότι καθένα από αυτά τα σημεία,

δια των οποίων ο Ήλιος και η Γη φαίνονται να διέρχονται,

είναι ενσωματώσεις ενεργειών που ασκούν δυναμική επίδραση

- σ’ όλες τις μορφές ζωής του πλανήτη μας και

- στον κόσμο των ιδεών.

Η ανθρωπότητα

- αντιμετωπίζει και

- επηρεάζεται

από ενέργειες που συνδέονται με το ηλιακό μας σύστημα καθώς διέρχεται από τους διάφορους αστερισμούς.

Αν αυτό είναι γεγονός κι αν μπορούσαμε να έχουμε μια αρκετά πλατιά ανασκόπηση, θα ήταν δυνατό να καταδείξουμε την αλήθεια αυτής της επιρροής.

Πώς λοιπόν μπορούν αυτές οι ενέργειες να είναι αποτελεσματικές;

Λέγεται ότι διαβιβάζονται με σκεπτομορφές.

Χρησιμοποιούμε εύκολα τη φράση, “η ενέργεια ακολουθεί τη σκέψη”.

Εδώ η πραγματικότητα αυτής της πίστης τίθεται σε κοσμική δοκιμασία.

Λέγεται επίσης ότι ο θάνατος είναι “επινόηση της φαντασίας μας”.

Μόνιμος σύνδεσμος Γράψτε ένα σχόλιο

Η ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΩΝ ΖΩΔΙΑΚΩΝ ΣΗΜΕΙΩΝ

Δημοσιεύθηκε στο Uncategorized στις 8:55 μμ από therapis

Διάρκεια: 00:10.00

“σελίδες 90-92″

Ο Καρκίνος είναι το τελευταίο από ό,τι θα μπορούσαμε να ονομάσουμε τα τέσσερα προπαρασκευαστικά ζώδια,

είτε εξετάζουμε την ενέλιξη της ψυχής στην ύλη,

είτε την ανέλιξη του ζηλωτή, καθώς αγωνίζεται να μεταβεί από το ανθρώπινο βασίλειο προς το πνευματικό βασίλειο.

Εξοπλισμένο με την ικανότητα του νου στον Κριό και με την επιθυμία στον Ταύρο και αφού έφτασε στην αντίληψη της ουσιαστικής του δυαδικότητας στους Διδύμους, το ενσαρκωνόμενο ανθρώπινο ον εισέρχεται με τη γέννηση στον Καρκίνο στο ανθρώπινο βασίλειο.

Ο Καρκίνος είναι ένα μαζικό σημείο και οι επιδράσεις που διαχύνονται απ’ αυτόν θεωρούνται από πολλούς εσωτεριστές ότι επιφέρουν το σχηματισμό

- της ανθρώπινης οικογένειας

- της φυλής

- του έθνους και

- της οικογενειακής μονάδας.

Όσον αφορά στο ζηλωτή, η ιστορία είναι κάπως διαφορετική, γιατί στα τέσσερα αυτά ζωδιακά σημείο

- προετοιμάζει τον εξοπλισμό του και

- μαθαίνει να τον χρησιμοποιεί.

Στον Κριό αδράχνει το νου του και επιζητεί να τον προσαρμόσει στην ανάγκη του, μαθαίνοντας το νοητικό έλεγχο.

Στον Ταύρο, “τη μητέρα της φώτισης”, δέχεται την πρώτη λάμψη πνευματικού φωτός που λάμπει αυξανόμενα καθώς πλησιάζει το στόχο του.

Στους Διδύμους δεν εκτιμά μόνο τις δύο όψεις της Φύσης του, αλλά η αθάνατη όψη αρχίζει ν’ αυξάνει σε βάρος της θνητής.

Τώρα στον Καρκίνο έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με την πιο παγκόσμια εκείνη αίσθηση που είναι η ανώτερη όψη της μαζικής συνείδησης.

Εξοπλισμένος συνεπώς

- με έναν ελεγχόμενο νου

- με μια ικανότητα να καταγράφει τη φώτιση,

- με μια δυνατότητα

- να προσεγγίζει την αθάνατη όψη του και

- ν’ αναγνωρίζει ενορατικά το βασίλειο του πνεύματος,

είναι πια έτοιμος για το μεγαλύτερο έργο.

Στα επόμενα τέσσερα σημεία που θα μπορούσαμε να τα θεωρήσουμε σαν σημεία του αγώνα στο φυσικό πεδίο για επιτεύγματα, απεικονίζεται η φοβερή μάχη δια της οποίας το Αυτοσυνείδητο άτομο

- προβάλλει από τη μάζα στον Καρκίνο

- γνωρίζει ότι

- είναι άτομο στο Λέοντα

- δυναμικός Χριστός στην Παρθένο

- ζηλωτής που προσπαθεί να ισοσταθμίσει τα ζεύγη των αντιθέτων στο Ζυγό κι

- εκείνος που υπερνικά την πλάνη στο Σκορπιό.

Αυτά είναι τα τέσσερα ζωδιακά σημεία

- της κρίσης και

- της εκπληκτικής προσπάθειας.

Σ’ όλα αυτά

- η φώτιση

- η ενόραση και

- η ψυχική δύναμη

για τις οποίες είναι ικανός ο Ηρακλής, ο ζηλωτής,

χρησιμοποιούνται στο έπακρο.

Έχουν επίσης την αντανάκλασή τους στο ενελικτικό τόξο και μπορεί να χαρακτεί μια παρόμοια σειρά ανάπτυξης.

Η ψυχή

- επιτυγχάνει ατομικότητα στο Λέοντα,

- γίνεται

- τροφός ιδεών και

- δυναμικών ικανοτήτων,

στην Παρθένο

- ταλαντεύεται βίαια από την μια ακρότητα στην άλλη στο Ζυγό και

- βρίσκεται κάτω από τη πειθαρχία της επίδρασης του κόσμου

- της πλάνης και

- της μορφής

στο Σκορπιό.

Στα τελικά τέσσερα σημεία έχουμε τα σημεία της επίτευξης.

Ο ζηλωτής έφυγε από τον κόσμο της ψευδαπάτης και της μορφής και η συνείδησή του είναι απελευθερώθηκε από τους περιορισμούς του.

- Τώρα μπορεί να είναι ο τοξότης στο σημείο του Τοξότη, που πηγαίνει κατευθείαν στο τελικό του στόχο.

- Τώρα μπορεί να είναι ο τράγος στο σημείο του Αιγόκερω, που αναρριχάται στο όρος της μύησης.

- Τώρα μπορεί να είναι ο παγκόσμιος εργάτης στο σημείο του Υδροχόου και

- ο Κοσμοσωτήρας στο σημείο των Ιχθείων.

Τώρα μπορεί

- να συγκεφαλαιώσει μέσα του, όλα τα αποκτήματα

- της προπαρασκευαστικής περιόδου και

- των άγριων μαχητικών αγώνων που δόθηκαν στα τέσσερα τελικά σημεία της έντονης δραστηριότητας και

- να καταδείξει στα τέσσερα τελικά αυτά σημεία

- τα οφέλη που αποκτήθηκαν και

- τις δυνάμεις που αναπτύχθηκαν.

Η σύντομη αυτή σύνοψη των ζωδιακών σημείων όπως επηρεάζουν τον Ηρακλή, θα χρησιμεύσει για να δώσει κάποια ιδέα

- της θαυμάσιας σύνθεσης της εικόνας

- της σταθερής προόδου και

- της ελεγχόμενης ανέλιξης των διαφόρων δυνάμεων που

- παίζουν το λεπτοφυή ρόλο τους και

- προκαλούν αλλαγές στη ζωή του ανθρώπου.

Τρεις λέξεις συνοψίζουν την αντικειμενική αυτεπίγνωση ή την συνειδητή όψη του εξελισσόμενου ανθρώπινου όντος:

- ένστικτο

- διανόηση

- ενόραση.

Το σημείο που μελετούμε τώρα είναι κατεξοχήν το σημείο του ενστίκτου.

Η μεταρσίωση όμως του ενστίκτου είναι η ενόραση.

Με τον ίδιο τρόπο που η ύλη πρέπει ν’ ανυψωθεί στον ουρανό, έτσι και το ένστικτο πρέπει ν’ ανυψωθεί παρόμοια και όταν έχει έτσι υπερπηδηθεί και μετουσιωθεί, εκδηλώνεται σαν ενόραση (που συμβολίζεται από την ελαφίνα).

Το ενδιάμεσο στάδιο είναι εκείνο της διανόησης.

Η μεγάλη ανάγκη του Ηρακλή είναι

- ν’ αναπτύξει πλέον την ενόρασή του και

- να εξοικειωθεί με αυτή την υποσυνείδητη, στιγμιαία αναγνώριση

της αλήθειας και της πραγματικότητας, που είναι

- το υψηλό προνόμιο και

- ο δυναμικός παράγοντας της Ζωής ενός απελευθερωμένου Υιού του Θεού.

Μόνιμος σύνδεσμος Γράψτε ένα σχόλιο

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΖΩΔΙΑΚΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ ΣΤΗ ΓΗΙΝΗ ΖΩΗ

Δημοσιεύθηκε στο Uncategorized στις 8:54 μμ από therapis

Διάρκεια: 00:08.30

“σελίδες 251-253″

Μαρτυρία για την Αποτελεσματικότητα των Ζωδιακών Ενεργειών στη Γήινη

Ζωή

Στη μεγαλύτερη εικόνα αναφαίνονται ορισμένα ενδιαφέροντα γεγονότα.

Μπορούμε να πούμε, για παράδειγμα, ότι μεταξύ των προηγούμενων τεσσάρων ή πέντε χιλιάδων ετών ο Ήλιος ήταν κάπου στο σημείο του Ταύρου.

Τότε είχαμε τη λατρεία του ταύρου στην Αίγυπτο και την Ινδία και

τη θυσία του ιερού ταύρου στα Μυστήρια του Μίθρα.

Δύο χιλιάδες χρόνια περίπου πριν τη γέννηση του Χριστού οι αστρονόμοι μας λένε ότι ο Ήλιος πέρασε στο σημείο του Κριού ή Αμνού και τότε έλαβε χώρα η διασπορά των Εβραίων.

Συνεπώς, την εποχή εκείνη, έχουμε

- την Έξοδο των Εβραίων και

- τη θυσία του αμνού.

Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί εδώ η αληθινή σημασία της αμαρτίας των Τέκνων του Ισραήλ στην έρημο.

Διαβάζουμε ότι κατασκεύασαν ένα χρυσό μόσχο και έπεσαν και τον προσκυνούσαν, επιστρέφοντας μ’ αυτή την πράξη σε αρχαίες μορφές και θυσίες.

Η αμαρτία τους συνίστατο

- στην αντιδραστική στάση και

- στη μη σύλληψη της σημασίας της νέας εποχής που ερχόταν.

Οι αστρονόμοι μας λένε πάλι ότι, όταν, ο Χριστός γεννήθηκε στην Παλαιστίνη, την ημερομηνία που αρχίζει το Χριστιανικό μας μήνυμα, ο Ήλιος περνούσε στο σημείο των Ιχθύων.

Έχουμε, συνεπώς, την έμφαση που δόθηκε στην ιστορία του Ευαγγελίου στο συμβολισμό των Ιχθύων.

Ο Χριστός

- διάλεξε αλιείς για μαθητές Του

- έκανε θαύματα με Ιχθείς

- έστειλε τους μαθητές Του στον κόσμο για να γίνουν αλιείς ανθρώπων

για δύο χιλιάδες χρόνια έγινε έθιμο να τρώμε ψάρια τη Μεγάλη Παρασκευή και στις μέρες της νηστείας (αυτό ισχύει για τους μη ορθόδοξους).

Έτσι βλέπουμε τη θυσία του αμνού ν’ ακολουθεί τη θυσία του ταύρου και

το σύμβολο του ιχθύος αντί εκείνου του αμνού και

αυτό καθώς ο Ήλιος περνούσε φαινομενικά

από τον Ταύρο στον Κριό και

από τον Κριό στους Ιχθείς.

Τώρα περνάμε στο σημείο του Υδροχόου, αν και δεν μπήκαμε ακόμη πλήρως σ’ αυτό το ζωδιακό αυτό σημείο, μια πορεία που θα απαιτήσει περίπου διακόσια χρόνια.

Πληροφορούμαστε από τους αστρονόμους ότι αρχίσαμε να μεταβαίνουμε σ’ αυτό το Ζωδιακό αυτό σημείο πριν διακόσια περίπου χρόνια και έκτοτε διακρίνεται ότι ο Υδροχόος, ο υδροφόρος, άρχισε να κάνει αισθητή την παρουσία του με την ανάπτυξη

- της υγιεινής και

- της γόνιμης χρήσης

του νερού.

Ο Υδροχόος όμως είναι σημείο του αέρα και

οι ουρανοί είναι γεμάτοι από αεροπλάνα.

Συνεπώς ακόμη και στις εξωτερικές της μορφές η επιρροή των Ζωδιακών σημείων αποδεικνύεται ασφαλώς και υπάρχει πραγματική βάση στον ισχυρισμό των εσωτεριστών ότι κάθε νέο Ζωδιακό σημείο φέρνει στη Γη

- διακριτές ενέργειες

- νέες έννοιες και

- νέες ευκαιρίες.

Μπορεί επίσης να δειχθεί ότι οι αστρολογικοί αυτοί παράγοντες έθεσαν τη σφραγίδα τους στη Χριστιανική μας παράδοση και στις εκκλησιαστικές μας συνήθειες.

Έχει ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι την Παραμονή των Χριστουγέννων ο λαμπρότερος από τους απλανείς αστέρες, ο Σείριος, φαίνεται αριστερά της γραμμής του μεσημβρινού κάπου στο Νότο.

Πριν δύο χιλιάδες χρόνια, λόγω της μετάπτωσης των ισημεριών, βρισκόταν στη γραμμή του μεσημβρινού.

Αυτός είναι ο Αστήρ της Ανατολής.

Συγχρόνως ο αστερισμός της Παρθένου έγινε ορατός στην ανατολή και

αξίζει να σημειωθεί η σύμπτωση ότι ο Στάχυς, ο λαμπρότερος αστέρας αυτού του αστερισμού, σημαίνει “στάχυς σίτου” και

η Βηθλεέμ, ο τόπος της γέννησης του Χριστού, σημαίνει “οίκος του άρτου”.

Όταν η διάταξη αυτή έρχεται κυκλικά στους ουρανούς,

κάνουν την εμφάνισή τους οι μεγάλοι ιστορικοί Υιοί του Θεού

- για την ανύψωση της ανθρωπότητας και

- τη σωτηρία του κόσμου.

Λέγεται επίσης ότι η συζυγία του Κρόνου και του Δία δημιούργησε μια λαμπρή, εντυπωσιακή εμφάνιση.

Μπορεί να δοθεί κι ένα άλλο παράδειγμα της επιρροής των αστερισμών στη Χριστιανική μας πίστη.

Στη Ρωμαιοκαθολική και την Αγγλικανική Εκκλησία τηρούνται δύο εορτές που ονομάζονται

- η Ανάληψη της Παρθένου, η οποία εορτάζεται στις 15 Αυγούστου και

- η Γέννηση της Παρθένου, στις 8 Σεπτεμβρίου.

Κάθε χρόνο ο ήλιος εισέρχεται στο ζώδιο της Παρθένου γύρω στις 15 Αυγούστου και τα αστέρια από τα οποία αποτελείται, χάνουν την όψη τους για τη δόξα των ακτίνων του Ηλίου.

Στην εποχή της αρχαίας απεικόνισης του Ζωδιακού, στις 15 Αυγούστου έβλεπαν την πραγματική εξαφάνιση του συμπλέγματος της Παρθένου, αλλά τώρα ο χρόνος δεν είναι ακριβής, παρότι η εκκλησία διατηρεί την αρχική ημερομηνία.

Περίπου στις 8 Σεπτεμβρίου ο αστερισμός μπορεί να γίνει ορατός από τον πλανήτη μας, προβάλλοντας αργά από τις ακτίνες του ηλίου και επανεμφανιζόμενος.

Γι’ αυτό μιλάμε για τη γέννηση της Παρθένου.

Δύο άλλες ενδείξεις μπορούν να δοθούν για να καταδειχθεί πόσο πλατιά και βαθιά επηρέασε ο Ζωδιακός τις θρησκευτικές μας πεποιθήσεις.

Η μια φαίνεται καθώς μελετούμε τη σημασία των Δώδεκα Υιών του Ιακώβ και τις δηλώσεις που έκανε ο πατέρας τους και

η άλλη προβάλλει καθώς μελετούμε την προέλευση του Σταυρού.

Μόνιμος σύνδεσμος Γράψτε ένα σχόλιο

ΟΙ ΑΣΤΕΡΕΣ (Ζωδιακά σημεία)

Δημοσιεύθηκε στο Uncategorized στις 8:53 μμ από therapis

“σελίδες 96-97″

Καρκίνος

Επειδή ο Καρκίνος είναι σημείο

- απόκρυψης

- υποχώρησης πίσω από εκείνο που έχει δομηθεί,

στον Καρκίνο λαμπροί αστέρες δεν υπάρχουν, όπως δεν υπάρχουν ορατοί και φωτεινοί αστέρες.

Ο Καρκίνος δεν είναι ένας αστερισμός που εντυπωσιάζει.

Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι στα Εβραϊκά δεν υπάρχει λέξη για τον “κάβουρα”. Θεωρείται ακάθαρτος και δεν αναφέρεται.

Έτσι είναι η υλική μορφή, θεωρούμενη από τη σκοπιά του πνεύματος και

οι εσωτεριστές μας λένε ότι το φυσικό σώμα δεν είναι στοιχείο.

(Η αντικατάσταση του Αιγυπτιακού Ιερού Σκαραβαίου από τον κάβουρα φαίνεται σαν αναγνώριση της ποιότητας του Καρκίνου στις ανώτερες όψεις του, όταν ο εκ γενετής πρωτόγονος είναι ζηλωτής ή μαθητής,

Αυτός είναι ο λόγος που διατρέχουμε πολλές φορές το Ζωδιακό.)

Υπάρχουν ογδόντα τρεις αστέρες στο σημείο του Καρκίνου, ο λαμπρότερος των οποίων είναι τρίτου μεγέθους και στο κέντρο ακριβώς του αστερισμού υπάρχει ένα σύμπλεγμα αστέρων.

Η Φάτνη που ονομάζεται από τους σύγχρονους αστρονόμους “Κυψέλη”.

Ο αστέρας αυτός είναι ένα θαυμάσιο σύμβολο της συλλογικής οργάνωσης της ανθρώπινης οικογένειας και

είναι ένας από τους λόγους που πάντα θεωρήθηκε σαν ένα μαζικό ζωδιακό σημείο.

Στη μάζα κυβερνά το ένστικτο.

Ο Καρκίνος

- συνεπώς είναι το σημείο

- του ενστίκτου

- της αγελαίας ζωής

- της μαζικής αντίδρασης.

- αντιπροσωπεύει

- τον υποσυνείδητο νου

- το κληρονομικό ένστικτο και

- τη συλλογική φαντασία.

Ο Καρκίνος αντιπροσωπεύει, ατομικά, τη συνολική Ζωή και τη συνεκτικότητα των κυττάρων στο σώμα και αυτής της ενστικτώδους συλλογικής ζωής, που είναι κυρίως υποσυνείδητη στον άνθρωπο, αλλά επηρεάζει πάντα το φυσικό του σώμα και υποκειμενικά τον κατώτερο νου και τη συναισθηματική του ύπαρξη.

Ο ανεξέλικτος Καρκίνος βυθίζεται στη μάζα.

Είναι ένα ασυνείδητο τμήμα του μεγάλου όλου και εδώ υπάρχει το πρόβλημα.

Το μέσο άτομο του Καρκίνου, καθώς και ο ζηλωτής που εκτελεί τον άθλο αυτού του σημείου, υπόκεινται στην παρόρμηση να εξυψωθούν πάνω από τη μάζα στην οποία κρατούνται από το ένστικτό τους και σε αντικατάσταση ν’ αναπτύξουν την ενόραση που θα τους επιτρέψει ν’ ανυψωθούν.

Το σημείο αυτό ονομάζεται μερικές φορές από τους Εβραίους “το φέρετρο”, επειδή δείχνει απώλεια ταυτότητας, ενώ οι πρώτοι Χριστιανοί το ονόμαζαν “ο τάφος του Λαζάρου” που εγέρθηκε από το θάνατο.

Μ’ αυτές τις λέξεις, “φέρετρο”, “τάφος”, “κάβουρας” και στην αναφορά που καμιά φορά βρίσκουμε τον Καρκίνο σαν “μήτρα”, έχουμε τη σκέψη

- της κρυμμένης ζωής

- μιας καλυμμένης μορφής

- της δυναμικότητας και

- εκείνου του αγώνα με τις περιστάσεις, που

- προκαλεί τελικά στο Λέοντα η ανάδυση του ατόμου και

- στον Αιγόκερω η γέννηση ενός Κοσμοσωτήρα.

Απεικονίζει λοιπόν οριστικά τον αγώνα που βαίνει στη ζωή του ζηλωτή,

έτσι ώστε το ένστικτο να δώσει τελικά θέση στην ενόραση.

Μόνιμος σύνδεσμος Γράψτε ένα σχόλιο

ΣΥΝΟΨΗ ΤΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΚΑΘΕ ΖΩΔΙΟΥ

Δημοσιεύθηκε στο Uncategorized στις 8:52 μμ από therapis

“σελίδες 239-245″

Η ακόλουθη σύνοψη για τα ζωδιακά σημεία προσφέρεται σαν βάση για περαιτέρω μελέτη και γρήγορη αναφορά:

ΚΡΙΟΣ

Στοιχείο: Σημείο του Πυρός (όπως ο Λέων κι ο Τοξότης).

Ποιότητα: Απαρχή. Έναρξη.

Θέληση ή Δύναμη που εκφράζεται δια των μεγάλων δημιουργικών διαδικασιών.

Στα αρχικά στάδια οι δραστηριότητες κατευθύνονται στην υλική πλευρά της ζωής. Αργότερα στην πνευματική.

Πολικό Αντίθετο: Ζυγός, σημείο του Αέρα (ισορροπία).

Κυβερνήτες: Εξωτερικός, ο Άρης. Εσωτερικός, ο Ερμής.

Βασικοί Τόνοι: Από τη σκοπιά της μορφής:

“Ας αναζητηθεί πάλι η μορφή”

από τη σκοπιά της ψυχής:

“Προχωρώ και από το πεδίο του νου κυβερνώ”.

ΤΑΥΡΟΣ

Στοιχείο: Σημείο της Γης (όπως η Παρθένος κι ο Αιγόκερως).

Ποιότητα: Επιθυμία για τη μάζα των ανθρώπων.

Θέληση ή κατευθυνόμενος σκοπός για το μαθητή.

Πολικό Αντίθετο: Σκορπιός, σημείο του Ύδατος

(σύγκρουση της δυαδικότητας.

Υπερνίκηση της επιθυμίας.

Θριαμβευτική μαθητεία).

Κυβερνήτες: Εξωτερικός, η Αφροδίτη. Εσωτερικός, ο Ήφαιστος.

Βασικοί Τόνοι: Από τη σκοπιά της μορφής:

“Ο αγώνας ας είναι απτόητος”,

από τη σκοπιά της ψυχής:

“Βλέπω κι όταν ο Οφθαλμός είναι ανοιχτός, όλα φωτίζονται”.

ΔΙΔΥΜΟΙ

Στοιχείο: Σημείο του Αέρα (όπως ο Ζυγός κι ο Υδροχόος).

Ποιότητα: Δυαδικότητα.

Αγάπη-Σοφία.

Ρευστότητα.

Έλεγχος κάθε ζεύγους των αντιθέτων.

Η υποκείμενη αγάπη της Θεότητας φθάνει στο ηλιακό μας σύστημα μέσω των Διδύμων.

Πολικό Αντίθετο: Τοξότης, σημείο του Πυρός

(προσήλωση, προετοιμασία για μύηση).

Κυβερνήτες: Εξωτερικός, ο Ερμής. Εσωτερικός, η Αφροδίτη.

Βασικοί Τόνοι: Από τη σκοπιά της μορφής:

“Η αστάθεια ας κάνει το έργο της”,

από τη σκοπιά της ψυχής:

“Αναγνωρίζω τον άλλο μου εαυτό και στο σβήσιμο αυτού του εαυτού αναπτύσσομαι και λάμπω”.

ΚΑΡΚΙΝΟΣ

Στοιχείο: Σημείο του Ύδατος (όπως ο Σκορπιός και οι Ιχθείς).

Ποιότητα: Μαζική ευαισθησία.

Για το μέσο άνθρωπο μαζική ταύτιση με τη μορφή.

Για το μαθητή υπηρεσία στις μάζες.

Πολικό Αντίθετο: Αιγόκερως, σημείο της Γης

(πνευματική επίγνωση μετά από αγώνα.

Τόπος γέννησης του Χριστού).

Κυβερνήτες: Εξωτερικός, η Σελήνη. Εσωτερικός, ο Ποσειδώνας.

Βασικοί Τόνοι: Από τη σκοπιά της μορφής:

“Η μόνωση ας κυριαρχεί και όμως το πλήθος ας υπάρχει”,

από τη σκοπιά της ψυχής: “Κτίζω ένα φωτισμένο σπίτι και σ’ αυτό κατοικώ”.

ΛΕΩΝ

Στοιχείο: Σημείο του Πυρός (όπως είναι ο Κριός κι ο Τοξότης).

Ποιότητα: Ευαισθησία, που οδηγεί στην ατομική επίγνωση.

Προβολή από την αγέλη.

Αυτοσυνείδηση. Αυτοβεβαίωση.

Πολικό Αντίθετο: Υδροχόος, σημείο του αέρα

(ομαδική επίγνωση, παγκόσμια υπηρεσία).

Κυβερνήτες: Εξωτερικός και εσωτερικός, ο Ήλιος.

Βασικοί Τόνοι: Από τη σκοπιά της μορφής:

“Ας υπάρχουν κι άλλες μορφές, Είμαι διότι είμαι”,

από τη σκοπιά της ψυχής:

“Είμαι Εκείνο και Εκείνο είμαι Εγώ”.

ΠΑΡΘΕΝΟΣ

Στοιχείο: Σημείο της Γης (όπως ο Ταύρος και ο Αιγόκερως).

Ποιότητα: Η μοναδική υπηρεσία στην Παρθένο είναι ότι και η μορφή και το πνεύμα γαλουχούνται, προασπίζοντας τον “Χριστόν εν υμίν, την ελπίδα της δόξης”.

Πολικό Αντίθετο: Ιχθείς, σημείο του Ύδατος (η Χριστική συνείδηση αποκαλύπτεται σαν Σωτήρας του Κόσμου).

Κυβερνήτες: Εξωτερικός, ο Ερμής. Εσωτερικός, η Σελήνη.

Βασικοί Τόνοι: Από τη σκοπιά της μορφής:

“Ας βασιλεύει η ύλη”,

Από τη σκοπιά της ψυχής:

“Είμαι η Μητέρα και το Παιδί, είμαι Θεός, είμαι ύλη”.

ΖΥΓΟΣ

Στοιχείο: Σημείο του Αέρα (όπως οι Δίδυμοι και ο Υδροχόος).

Ποιότητα: Ισορροπία.

Ένα διάλειμμα όπου η δυαδικότητα γίνεται γνωστή και η ζωή της ψυχής και της μορφής ισορροπούν (Νόμος, Σεξ, Χρήμα).

Πολικό Αντίθετο: Κριός, σημείο του Πυρός (υποκειμενικό, λανθάνουσα συνείδηση, θέληση για ενσάρκωση).

Κυβερνήτες: Εξωτερικός, η Αφροδίτη. Εσωτερικός, ο Ουρανός.

Βασικοί Τόνοι: Από τη σκοπιά της μορφής:

“Ας γίνει εκλογή”,

από τη σκοπιά της ψυχής:

“Εκλέγω το Δρόμο που οδηγεί μεταξύ των δύο μεγάλων γραμμών δύναμης”.

ΣΚΟΡΠΙΟΣ

Στοιχείο: Σημείο του Ύδατος (όπως ο Καρκίνος και οι Ιχθείς).

Ποιότητα: Σύγκρουση.

Δοκιμασία.

Δοκιμή.

Σημεία κρίσης.

Στιγμές αναπροσανατολισμού.

Σημείο στροφής στη ζωή της ανθρωπότητας και του ατόμου.

Ο Ηρακλής έγινε ο θριαμβευτής μαθητής στο Σκορπιό.

Πολικό Αντίθετο: Ταύρος, σημείο της Γης

(επιθυμία και ανάπτυξη του ψυχικού φωτός).

Κυβερνήτες: Εξωτερικός και εσωτερικός, ο Άρης.

Βασικοί Τόνοι: Από τη σκοπιά της μορφής:

“Ας ανθίσει η Μάγια και ο δόλος ας κυβερνά”,

από τη σκοπιά της ψυχής:

“Είμαι πολεμιστής και από τη μάχη προβάλλω θριαμβευτής”.

ΤΟΞΟΤΗΣ

Στοιχείο: Σημείο του Πυρός (όπως ο Κριός και ο Λέων).

Ποιότητα: Εστιασμένη κατεύθυνση.

Προσηλωμένη δραστηριότητα.

Στα πρώτα στάδια ικανοποίηση της επιθυμίας,

στα επόμενα στάδια, έφεση για το στόχο της μύησης.

Πολικό Αντίθετο: Δίδυμοι, σημείο του Αέρα

(τελικός έλεγχος της ρευστότητας και των ζευγών των αντιθέτων, συγχώνευση, σύνθεση, ενοποίηση).

Κυβερνήτες: Εξωτερικός, ο Δίας. Εσωτερικός, η Γη.

Βασικοί Τόνοι: Από τη σκοπιά της μορφής:

“Ας αναζητηθεί τροφή”, από τη σκοπιά της ψυχής:

“Βλέπω το σκοπό. Φτάνω στο σκοπό και βλέπω έναν άλλο”.

ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ

Στοιχείο: Σημείο της Γης (όπως ο Ταύρος και η Παρθένος).

Ποιότητα: Ακραία χαρακτηριστικά των χειρότερων και των καλύτερων τύπων.

Φιλοδοξία.

Αποκρυστάλλωση.

Αγώνας για κυριαρχία.

Μεταμόρφωση.

Μυημένη συνείδηση.

“Ο μονόκερως του Θεού”.

Πολικό Αντίθετο: Καρκίνος, σημείο του Ύδατος

(πρώτη θύρα στην ενσάρκωση).

Κυβερνήτες: Εξωτερικός και εσωτερικός, ο Κρόνος.

Βασικοί Τόνοι: Από τη σκοπιά της μορφής:

“Η φιλοδοξία ας κυβερνά και η θύρα ας μένει ανοικτή”,

από τη σκοπιά της ψυχής:

“Είμαι χαμένος μέσα στο Υπερκόσμιο Φως και

σ’ αυτό το Φως στρέφω τα νώτα μου”.

ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Στοιχείο: Σημείο του Αέρα (όπως οι Δίδυμοι και ο Ζυγός).

Ποιότητα: Θέληση για υπηρεσία, πρώτα του κατώτερου εαυτού, έπειτα του ανώτερου Εαυτού.

Παγκόσμια υπηρεσία.

Ατομική συνείδηση μετουσιωμένη σε ομαδική συνείδηση.

Πολικό Αντίθετο: Λέων, σημείο του Πυρός

(ατομική επίγνωση, ώθηση για αυτογνωσία,

τελική αυτοκυριαρχία προπαρασκευαστική για ανιδιοτελή υπηρεσία).

Κυβερνήτες: Εξωτερικός, ο Ουρανός. Εσωτερικός, ο Δίας.

Βασικοί Τόνοι: Από τη σκοπιά της μορφής:

“Η επιθυμία τη μορφής ας κυβερνά”,

από τη σκοπιά της ψυχής:

“Είμαι το Ύδωρ της Ζωής, που χύνεται στους διψασμένους”.

ΙΧΘΕΙΣ

Στοιχείο: Σημείο του Ύδατος (όπως ο Καρκίνος και ο Σκορπιός).

Ποιότητα: Δυαδικότητα.

Ρευστότητα προικισμένη με ενστικτώδη συνειδητότητα. Διαμεσότητα.

Μη αφυπνισμένος πολωμένος νους.

Υπνώττουσα ενόραση.

Θάνατος της προσωπικότητας.

Απελευθέρωση της ψυχής από την αιχμαλωσία.

Χριστός, ο Σωτήρας του Κόσμου.

Πολικό Αντίθετο: Παρθένος, σημείο της Γης

(ύλη, ο Χριστός μέσα στο σπήλαιο της καρδιάς).

Κυβερνήτες: Εξωτερικός, ο Δίας. Εσωτερικός, ο Πλούτων.

Βασικοί Τόνοι: Από τη σκοπιά της μορφής:

“Προχώρει προς την ύλη”,

από τη σκοπιά της ψυχής:

“Αφήνω τον οίκο του Πατρός μου και γυρίζοντας πίσω, σώζω”.

* * *

“Η βοήθεια πρέπει να έρθει από μια πηγή άλλη από αυτή της περιορισμένης ύπαρξης, αλλά

η πηγή αυτή δεν πρέπει να είναι κάτι ολοκληρωτικά έξω από μας,

με την έννοια ότι δε θα έχει κατανόηση των περιορισμών μας και επομένως

δε θα είναι κατά κανένα τρόπο συμπαθητική για μας.

Η πηγή της βοήθειας πρέπει να έχει την ίδια καρδιά με τη δική μας, έτσι ώστε

να γίνει ένα ρεύμα συμπόνιας, που διατρέχει τις δύο.

Η πηγή-δύναμη πρέπει να είναι μέσα μας και επίσης έξω.

Αν δεν είναι μέσα μας, δε θα μπορεί να μας καταλάβει

αν δεν είναι από έξω, θα υποταχθεί στις ίδιες συνθήκες.

Είναι ένα αιώνιο πρόβλημα,

να είναι ή να μην Είναι,

να είναι μέσα αλλά να είναι και έξω,

να είναι πεπερασμένος και όμως έτοιμος να υπηρετήσει το άπειρο.”

D. T. Suzuki

Μόνιμος σύνδεσμος Γράψτε ένα σχόλιο

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΔΙΑΜΕΣΟΥ ΤΩΝ ΖΩΔΙΩΝ

Δημοσιεύθηκε στο Uncategorized στις 8:50 μμ από therapis

“σελίδες 258-262″

(Σαν ανασκόπηση του δράματος που παίζεται σε κάθε Ζωδιακό σημείο, η σύντομη

αυτή σύνοψη ολοκληρώνει τους Άθλους του Ηρακλή.)

Η πρόοδος του Ηρακλή

από το νοητικό πεδίο μέσω του συναισθηματικού πεδίου ή

του πεδίου της επιθυμίας στη φυσική εκδήλωση και

έπειτα το ταξίδι του δια μέσου των δώδεκα Ζωδιακών σημείων και

μέσω των δώδεκα άθλων του στο σημείο

όπου γίνεται ένας εμπνευσμένος Μυημένος,

μπορεί να σκιαγραφηθεί σύντομα με τα κάτωθι στοιχεία:

Στον ΚΡΙΟ (21 Μαρτίου – 20 Απριλίου)

με τη σύλληψη των ανθρωποφάγων φοράδων βλέπουμε

- να κάνει το ξεκίνημά του

- να αντιδρά στην παρόρμηση της σκέψης και

- να μαθαίνει κάτι ως προς τον έλεγχο του νου.

Σαν νοήμων μαθητής ξεκινά τη σταδιοδρομία του,

αρχίζοντας με μια ακαθόριστη πνευματική ώθηση για δικαιοσύνη και τερματίζοντας σαν Παγκόσμιος Σωτήρας.

Στον ΤΑΥΡΟ (21 Απριλίου – 20 Μαΐου)

πρέπει

- να μάθει τη φύση της επιθυμίας, να τη μετουσιώσει σε έφεση,

- να κυριαρχήσει στο σεξ και να το χρησιμοποιήσει σωστά και έτσι

να συλλάβει τον ταύρο της Κρήτης.

Η ισχυρή αυτή παρόρμηση και η δύναμη της έλξης είναι εκείνη, όπως θα δούμε, που δημιουργεί τη μεγάλη πλάνη,

αλλά και εκείνη που θα μπορέσει τελικά να γίνει αιτία της φώτισης.

Προχωρώντας για να περάσει στο σημείο των ΔΙΔΥΜΩΝ (21 Μαΐου – 20 Ιουνίου)

η πρόοδος του μαθητή, ως τώρα υποκειμενική και χαρακτηριζόμενη από σκέψη και επιθυμία, πραγματώνεται σε έκφραση στο φυσικό πεδίο.

Στο σημείο αυτό

- φθάνει στη γνώση του εαυτού του σαν προσωπικότητα και

- συλλέγει τα χρυσά μήλα της γνώσης, υποτάσσοντας στο εγχείρημά του τις τρεις όψεις του προσωπικού κατώτερου εαυτού

- το φυσικό σώμα

- την επιθυμητική-αισθαντική φύση και

- το νου.

Στον ΚΑΡΚΙΝΟ (21 Ιουνίου – 21 Ιουλίου)

έρχεται σε δράση η ανώτερη ικανότητα της ενόρασης και αυτό συμβολίζεται με τη σύλληψη της άπιαστης Ελαφίνας, ευαίσθητης και δύσκολης να βρεθεί.

Στους πρώτους κύκλους της εμπειρίας της Ζωής μετουσίωσε το ένστικτο σε διανόηση, τώρα όμως σαν μαθητής πρέπει να μετουσιώσει τη διανόηση σε ενόραση.

Οι ανώτερες αντιστοιχίες των κατώτερων δυνάμεων

πρέπει ν’ αναπτυχθούν και να χρησιμοποιηθούν.

Εξοπλισμένος έτσι στο ΛΕΟΝΤΑ (22 Ιουλίου – 21 Αυγούστου)

αναλαμβάνει το γνωστότερο από τους άθλους του, το φόνο του Λέοντα της Νεμέας.

Σ’ αυτή τη δοκιμασία

- εκδηλώνει τη δύναμη να κάνει δύο πράγματα και

- αποδεικνύει στον επιβλέποντα δάσκαλο, τον Ευρυσθέα, ότι

- η επανεστιασμένη και

- συντονισμένη

προσωπικότητά του χαρακτηρίζεται από εκείνο το αποφασιστικό θάρρος που είναι το δώρο των ανθρώπων που γεννήθηκαν σ’ αυτό το Ζωδιακό σημείο και

- πιστοποιεί επίσης μ’ αυτό τον άθλο του ότι

το κατώτερο μπορεί να υποταχθεί στο ανώτερο.

Με

- την υπηρεσία που προσφέρει και

- τη διανοητική υγεία της πορείας του,

δίνει την εγγύηση

- της δύναμής του και

- του σκοπού του.

Θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε τους πέντε αυτούς άθλους

- στον Κριό,

- στο Ταύρο

- στους Διδύμους

- στο Καρκίνο και

- στο Λέοντα,

- ότι καλύπτουν ολόκληρη την περίοδο της Ατραπού της Δοκιμασίας και

- ότι ο φόνος του Λέοντα της Νεμέας είναι η κορύφωση αυτού του μέρους του αγώνα.

Είναι πια έτοιμος να βαδίσει την Ατραπό της Μαθητείας, στην οποία αποκαλύπτεται βαθμιαία ο ενοικών Χριστός,

- η ύλη υποτάσσεται σταθερά στις χρήσεις της ψυχής και

- η μορφική όψη αρχίζει να θεωρείται απλώς σαν η μητέρα του Παιδίου – Χριστός.

Η προοδευτική αυτή γνώση αρχίζει στην Παρθένο, το έκτο ζωδιακό σημείο, το σημείο της Φάτνης και ολοκληρώνεται στον Αιγόκερω, το δέκατο ζωδιακό σημείο, το σημείο της γέννησης όλων των ηλιακών θεών.

Στην Ατραπό της Μαθητείας πρέπει δευτερευόντως να καταδείξει

- ότι νίκησε την πλάνη και

- ότι η μαγική θυμική αυταπάτη που η ύλη επιβάλλει στο πνεύμα,

δεν εξαπατά πια.

Αυτό φαίνεται δραματικά στον άθλο που εκτελείται στο Σκορπιό, το φόνο της Ύδρας με τα εννέα κεφάλια.

Μετά τον Αιγόκερω γίνεται εξυπηρετητής της ανθρωπότητας,

αφιερωμένος στο έργο της Ιεραρχίας και

η πνευματική αυτή αφοσίωση στην υπηρεσία βρίσκει την έκφρασή της στα δύο τελευταία σημεία του Ζωδιακού κύκλου, εκείνα

- του Υδροχόου και

- των Ιχθύων.

Στην ΠΑΡΘΕΝΟ (22 Αυγούστου – 21 Σεπτεμβρίου)

συνεπώς, στο πρώτο από τα σημεία του μαθητή, εκτελεί τον έκτο άθλο και παίρνει τη ζώνη της Ιππολύτης, της βασίλισσας των Αμαζόνων.

Έχει ενδιαφέρον να σημειωθεί

- ότι ο πρώτος άθλος της Δοκιμαστικής Ατραπού ξεκινά με μια μερική αποτυχία στον Κριό και

- επίσης ο πρώτος άθλος της Ατραπού της Μαθητείας στην Παρθένο

“γίνεται, αλλά γίνεται άσχημα”.

Ο μαθητής δεν πρέπει ποτέ να είναι απρόσεκτος, γιατί πάντα υπάρχει ο κίνδυνος της πλάνης ή του λάθους.

Οι ίδιες οι αρετές του, μπορεί να γίνουν το πρόβλημά του και

μας λένε ότι είναι δυνατό ακόμη και για έναν ανώτερο μυημένο υιό του Θεού

να οπισθοδρομήσει από την Ατραπό της Επίτευξης.

Ωστόσο η αποτυχία του είναι μόνο πρόσκαιρη.

Νέες ευκαιρίες θα του παρουσιασθούν.

Η συνέπεια του λάθους του είναι η καθυστέρηση,

αλλά η μέρα της αποκατάστασης και της ανανέωσης έρχεται αναπόφευκτα.

Στην Παρθένο απεικονίσαμε την προετοιμασία για την πρώτη μύηση, τη γέννηση του Χριστού, που ονομάζεται στο Χριστιανισμό γέννηση του Χριστού στην καρδιά. Είναι ένα γεγονός του φυσικού πεδίου καθώς και υπερβατικό, όπως βλέπουμε όταν μελετούμε τα ζώδια της Παρθένου και του Αιγόκερου.

Στο ΖΥΓΟ (22 Σεπτεμβρίου – 21 Οκτωβρίου)

ο Ηρακλής δαμάζει τον Κάπρο και με την εκτέλεση του άθλου του δείχνει την καταλληλότητά του να πάρει τη δεύτερη μύηση που αφορά στο συναισθηματικό σώμα.

Ισοσταθμίζει τα ζεύγη των αντιθέτων και το καταδεικνύει με διασκεδαστικό και συμβολικό τρόπο.

Αποδεικνύει

- ότι επετεύχθησαν

- η ευστάθεια και

- η ισορροπία

κατά χαρακτηριστικό τρόπο και

- ότι είναι έτοιμος ν’ αναλάβει το φοβερό έργο που του επιφυλάσσεται στο επόμενο σημείο.

Στο ΣΚΟΡΠΙΟ (23 Οκτώβριο – 22 Νοεμβρίου)

ο Ηρακλής αναλαμβάνει την υπέρτατη δοκιμασία του που είναι επίσης η υπέρτατη δοκιμασία για την ανθρωπότητα και η οποία, αν μελετήσουμε το χρόνο και την εποχή, φαίνεται να είναι εκείνη στην οποία υπόκειται τώρα η ανθρωπότητα.

Το πρόβλημα ενώπιον του Ηρακλή ήταν

- η χειραφέτησή του από την πλάνη και

- η απελευθέρωση της αντίληψης από

- τις ομίχλες

- τα μιάσματα

- τη θυμική αυταπάτη και

- τις εμφανίσεις

πίσω από τις οποίες συγκαλύπτεται η Πραγματικότητα.

Στο σημείο αυτό περνά επιτυχώς τη μέγιστη δοκιμασία και από το σημείο αυτό αλλάζει το πρόβλημά του.

Έχει ελέγξει και αποδείξει την ικανότητά του να υπερνικά την επιθυμία.

Είναι σταθερός και ισορροπημένος στην άποψή του.

Τώρα,

- επειδή πια δεν παγιδεύεται από την εμφάνιση και

- επειδή μπορεί να βαδίζει προσηλωμένα στο Φως,

γίνεται εργάτης του κόσμου.

Η προσήλωσή του αυτή καταδεικνύεται στον ΤΟΞΟΤΗ (23 Νοεμβρίου – 22 Δεκεμβρίου)

όπου έχουμε την ολοκλήρωση του έργου που άρχισε στον Κριό, που είναι

- η ορθή χρήση και

- ο έλεγχος της σκέψης.

Στον Κριό αιχμαλώτισε τις ανθρωποφάγες φοράδες και τις υπέταξε για χρήση του. Τώρα

- σκοτώνει τα ανθρωποφάγα όρνια της Στυμφαλίας και

- θέτει τέλος σε όλες τις τάσεις καταστροφικής χρήσης της σκέψης.

Στον ΑΙΓΟΚΕΡΩ (23 Δεκεμβρίου – 20 Ιανουαρίου)

- γίνεται μυημένος και

- παρουσιάζεται στον κόσμο σαν σωτήρας,

ένας ελεύθερος υιός του Θεού, ικανός να εργασθεί

- στον Άδη

- στη Γη ή

- στον Ουρανό.

- Μεταφέρει τον Κέρβερο από τον Άδη και

δια του συμβολισμού του σκύλου με τα τρία κεφάλια

- απεικονίζει την ανύψωση της προσωπικότητας, της τριπλής υλικής όψης, στον Ουρανό.

Έτσι αποδεικνύει

- ότι υπέστη την αναγκαία ανάπτυξη και

- βίωσε τις ενισχυτικές δοκιμασίες που θα του επιτρέψουν να περάσει με επιτυχία την εμπειρία της τρίτης μύησης, εκείνης της Μεταμόρφωσης.

Τα δύο επόμενα σημεία, του Υδροχόου και των Ιχθύων,

μας δείχνουν τον ελεύθερο Ηρακλή και το έργο του,

τη σωτηρία του κόσμου.

Οι δοκιμασίες του δεν είναι πια προσωπικές και ατομικές, αλλά

- είναι συμπαντικές στην εφαρμογή τους και

- μας δείχνουν

- την περιεκτικότητα της συνείδησης και

- την ευρύτητα των χρησιμοποιούμενων μεθόδων από το μαθητή ο οποίος αναρριχήθηκε στο όρος του Αιγόκερου και δεν έχει πια προσωπικά προβλήματα.

Στον ΥΔΡΟΧΟΟ (21 Ιανουαρίου – 19 Φεβρουαρίου)

ο Ηρακλής καθάρισε τους στάβλους του Αυγεία, στρέφοντας τον ποταμό προς αυτούς.

Είχαν μείνει ακαθάριστοι για πολλά χρόνια.

Έτσι κάνοντας συμβολικά έχυσε τα καθαρτήρια ύδατα

θέτοντάς τα στην υπηρεσία του ανθρώπου.

Αυτό είναι το σπουδαίο σημείο που τώρα εισερχόμεθα.

Ο πιο ταπεινός από όλους τους άθλους συμπίπτει μ’ αυτόν και ο επόμενος, ο άθλος που προκαλεί ηρεμία των πάντων.

Μπορούμε να σκεφθούμε με σεβασμό τον Ιησού Χριστό να πλένει τα πόδια των μαθητών του,

έπειτα να παρακολουθήσουμε τον άνθρωπο με την υδρία στους ώμους του, μέσα στο ‘ανώγαιον μέγα’.

Στους ΙΧΘΕΙΣ (20 Φεβρουαρίου – 20 Μαρτίου)

βλέπουμε αντίθετα το πιο υψηλό σύμβολο.

Γιατί σε αυτό το σημείο ο Ηρακλής αιχμαλώτισε τα κόκκινα βόδια, τα έβαλε σ’ ένα χρυσό κύπελλο (το Ιερό Δισκοπότηρο) και τα πήγε στο Ναό.

Τέτοια είναι η επιστέφουσα ομορφιά του ζωδιακού σημείου στο οποίο ο άνθρωπος γίνεται Κοσμοσωτήρας.

Ό,τι είναι ζωώδες απολυτρώνεται και γίνεται υπερβατικό.

Η μικρή αυτή ανάλυση των δώδεκα άθλων μας δίνει μια συνθετική εικόνα του έργου που γίνεται από κάθε μαθητή ο οποίος είναι αληθινά ειλικρινής καθώς προχωρεί απ’ τον Κριό στους Ιχθείς.

Είναι ένα θαρραλέο έργο που πραγματοποιείται αργά και με μεγάλες δυσκολίες και συχνά με τυφλή άγνοια

- των αποδεσμευόμενων δυνάμεων και

- των επιτυγχανομένων αποτελεσμάτων.

Αλλά, βήμα το βήμα ο ζηλωτής οδηγείται στην ατραπό της αυτογνωσίας.

Ο χαρακτήρας και η φύση του δοκιμάζονται και ελέγχονται

μέχρις ότου οι ποιότητες που χαρακτηρίζουν τη μορφή,

μετουσιωθούν σε εκείνες που αποκαλύπτουν την ψυχή.

Μόνιμος σύνδεσμος Γράψτε ένα σχόλιο

EΙΣΑΓΩΓΗ: Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ

Δημοσιεύθηκε στο Uncategorized στις 8:49 μμ από therapis

Διάρκεια: 00:11.10

Διάρκεια: 00:14.10

Διάρκεια: 00:05.20

Διάρκεια: 00:15.10

“σελίδες 2-14″

Το έντονο ενδιαφέρον

που εκδηλώνεται αυτό τον καιρό για το θέμα της πνευματικής ζωής

αποτελεί, από μόνο του, μια εγγύηση για μια τέτοια μελέτη και

αυτός είναι ο σκοπός των άρθρων αυτής της σειράς.

Σε πείσμα του γεγονότος ότι οι ακαδημαϊκές και θεολογικές θρησκείες δεν έχουν πια την αρχαία τους έλξη και

παρά την πολεμική εναντίον των οργανωμένων θρησκειών,

η ώθηση προς την πνευματική πραγματικότητα ποτέ δεν ήταν τόσο έντονη όσο σήμερα.

Ζούμε στις μέρες της πρακτικής εμπειρίας σε μεγάλη κλίμακα.

Σ’ όλο τον κόσμο οι άνδρες και οι γυναίκες δεν

- πιστεύουν και

- δεν δέχονται τυφλά,

γιατί αποφάσισαν να γνωρίσουν.

Η αποδοχή επιβαλλόμενων δογμάτων δίνει τώρα τη θέση της στην εμπειρία και

μια Θεία αυτοδιάθεση

που βασίζεται στην κατανόηση ενότητας με την Ζωή μέσα στην οποία

‘Ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν’

παίρνει τη θέση της

- ευπιστίας και

- πρόληψης.

Το σημερινό πρόβλημα κάθε δασκάλου είναι ν’ ανακαλύψει νέους τρόπους με τους οποίους να εκφράσει τις παλιές αλήθειες και έτσι να παρουσιάσει τις αρχαίες φόρμουλες πνευματικής ανάπτυξης, που απαιτεί η νέα και ζωντανή βίωση.

Πολλά βιβλία και στα δύο ημισφαίρια γράφηκαν για το θέμα της Ατραπού της

- Μαθητείας

- Αγιότητας και

- Φώτισης.

Η επαναφορά των προβλημάτων της παγκόσμιας Ατραπού με τις σύμφυτες δυσκολίες δεν μπορεί να γίνει, εκτός αν μπορεί να υπάρξει εφαρμογή που να είναι συγχρόνως και πρακτική.

Αυτή πρέπει να δείχνει την περιεκτικότητα του τελικού σκοπού, αφού υπερνικηθούν αυτά τα προβλήματα και να αποφύγει την κουραστική επανάληψη του βασικού εκείνου κανόνα της ζωής, που διατυπώθηκε με τα λόγια:

“Να είσαι καλός”.

Επανειλλημένα είπαμε ότι πρέπει να υπερνικήσουμε το κοσμικό δέλεαρ της σάρκας και του πονηρού.

Στο νου του Δυτικού ζηλωτή έχει έντονα δημιουργηθεί η αίσθηση ότι η Ατραπός αναγκαστικά είναι ατραπός

- αθλιότητας

- αυτοκατάργησης και

- ατέλειωτης στενοχώριας.

Η στάση του είναι στάση ενεργού καρτερικότητας μέχρι του σημείου εκείνου που μυστηριωδώς και θαυμαστά θα μπει σ’ έναν κόσμο ειρήνης και χαράς, και οι στενοχώριες τελειώνουν, η σάρκα παύει να ενοχλεί και το κακό παίρνει τέλος.

Και αυτό σαν αμοιβή μιας ταπεινής υποταγής στη θέληση ενός ανεξερεύνητου δημιουργού.

Τώρα πια αρχίζει να χαράζει στην ανθρώπινη συνείδηση

- μια αυξανόμενη κατανόηση της έμφυτης Θεότητας.

Πραγματικά, ο άνθρωπος έγινε κατ’ εικόνα και ομοίωση του Θεού και είναι από τη Φύση ένα με τον Πατέρα του στους Ουρανούς.

Η ιδέα του Σκοπού και του Σχεδίου έγινε κατανοητή και

η όλη στάση του ζηλωτή προς τη ζωή, αλλάζει γοργά.

Θα είναι άραγε σίγουρα δυνατή τώρα η απόκτηση μιας συνθετικής εικόνας της προόδου της ψυχής από την

- άγνοια στη σοφία

- υλική επιθυμία στην πνευματική επίτευξη,

ώστε

από την αρχή να μπορέσουμε να οραματιστούμε το τέλος και η νοήμων συνεργασία με τους σκοπούς της ψυχής να πάρει τη θέση της τυφλής προσπάθειας;

Όταν γίνει αυτό, ο προσκυνητής θα μπορέσει να συνεχίσει το δρόμο του και με το πρόσωπό του στραμμένο στο Φως, να λάμπει από χαρά.

Εκείνο που θα μας δώσει αυτή ακριβώς την συνθετική εικόνα, είναι η ιστορία της δραματικής εμπειρίας του μεγάλου και αρχαίου Υιού του Θεού, του Ηρακλή.

Δεν αφήνει ανέγγιχτη καμιά φάση της ζωής του ζηλωτή και τον συνδέει ακόμη και με κοσμικά εγχειρήματα.

Το θέμα της είναι τόσο περιεκτικό, ώστε όλοι όσοι αγωνιζόμαστε στην τωρινή σύγχρονη ζωή μπορούμε να εφαρμόσουμε τις

- δοκιμές και δοκιμασίες

- αποτυχίες και επιτεύξεις

της ηρωικής αυτής Μορφής, που όπως και εμείς, αιώνες πριν αγωνίστηκε για τον ίδιο σκοπό.

Διαβάζοντας την ιστορία του, νέα ενδιαφέροντα θα έλθουν στο νου του έκθαμβου ζηλωτή και μια τέτοια εικόνα ζωγραφισμένη με την παγκόσμια επακόλουθη ανάπτυξη και μοίρα,

θα μας δώσει θάρρος για να βαδίσουμε προς τα εμπρός.

Θα ανιχνεύσουμε την ιστορία του Ηρακλή και θα προσπαθήσουμε να δείξουμε πώς με τους δώδεκα άθλους Του έπαιξε το ρόλο του ζηλωτή στην Ατραπό της Μαθητείας.

Πάνω στην Ατραπό της Μαθητείας

- ανέλαβε ορισμένα έργα, συμβολικά στη φύση τους και

- πέρασε από κάποια επεισόδια και γεγονότα που απεικονίζουν για πάντα τη φύση

- της εκγύμνασης και

- των επιτεύξεων

που χαρακτηρίζουν τον άνθρωπο, ο οποίος πλησιάίζει την απελευθέρωση.

Ο Ηρακλής αντιπροσωπεύει τον ενσαρκωμένο, αλλά μη τελειοποιημένο Υιό του Θεού, που

- οριστικά παίρνει στα χέρια του την κατώτερη φύση και

- θεληματικά την υποτάσσει σε Πειθαρχία που θα προκαλέσει τελικά την ανάδυση της Θεότητας.

Ανεξαρτήτως σφαλμάτων, από ένα ειλικρινές και σοβαρό ανθρώπινο ον

που γνωρίζει με νοημοσύνη την εργασία που πρέπει να γίνει,

διαμορφώνεται ένας Σωτήρας του Κόσμου.

Δύο μεγάλες και δραματικές ιστορίες συνέβησαν μπροστά στα μάτια των ανθρώπων ανά τους αιώνες.

Στους δώδεκα άθλους του Ηρακλή απεικονίζεται

- η Ατραπός της Μαθητείας και

- οι εμπειρίες του που

- προετοιμάζουν το μεγάλο κύκλο της Μύησης και

- συναντούν την άμεση ανταπόκριση από κάθε άνθρωπο ζηλωτή.

Στη ζωή και το έργο του Ιησού Χριστού, αυτού του

- Ακτινοβόλου και

- Τέλειου

Υιού του Θεού, ο οποίος “εισήλθε για μας μέσα στον πέπλο, δίνοντάς μας ένα παράδειγμα ότι πρέπει ν’ ακολουθήσουμε τα βήματά Του”,

απεικονίσαμε τα πέντε στάδια της Ατραπού της Μύησης, που αποτελούν τα κλιμακωτά επεισόδια για τα οποία προετοίμασαν το μαθητή, οι δώδεκα άθλοι.

Το Μαντείο μίλησε και ανά τους αιώνες εκπέμφθηκε ο λόγος:

“Άνθρωπε, γνώθι σαυτόν”.

Η γνώση αυτή είναι η

- εξέχουσα επίτευξη πάνω στην Ατραπό της Μαθητείας και

- ανταμοιβή για όλο το έργο που ο Ηρακλής εκτέλεσε.

Η ΦΥΣΗ ΤΗΣ ΜΑΘΗΤΕΙΑΣ

Θα άξιζε αν εξετάζαμε σύντομα τη φύση της Μαθητείας.

Είναι μια λέξη που χρησιμοποιείται συνεχώς μεταξύ των

- ζηλωτών των Χριστιανικών χωρών και

- Ανατολικών θρησκειών.

Η Μαθητεία

- μπορεί να οριστεί σαν

- το τελικό στάδιο της Ατραπού της Εξέλιξης και

- εκείνη η περίοδος της εμπειρίας του ανθρώπου, κατά την οποία αποκτά αυτοσυνειδησία

- είναι το στάδιο όπου με γνώση δεσμεύεται να επιβάλει τη Θέληση της ψυχής, που ουσιαστικά είναι η Θέληση του Θεού, στην κατώτερη φύση.

Πάνω στην Ατραπό αυτή υποβάλλεται σε μια αναγκαστική διαδικασία για να

μπορέσει ν’ ανοίξει ταχύτερα το άνθος της ψυχής.

Η προθυμία του ν’ αποπειραθεί να βαδίσει στην Ατραπό, βασίζεται στο

αναπόφευκτο της ανθρώπινης τελείωσης.

Η τελείωση αυτή μπορεί να επιτευχθεί με δύο τρόπους.

Μπορεί να είναι το αποτέλεσμα μιας

- αργής και σταθερής εξελικτικής ανάπτυξης, που προωθείται από τους φυσικούς νόμους, κύκλο με κύκλο, ωσότου ιδωθεί βαθμιαία ο κρυμμένος Θεός μπορεί να φανεί στον άνθρωπο και στο Σύμπαν

- συστηματικής εφαρμογής και πειθαρχίας από μέρους του ζηλωτή, προκαλούσα μια ταχύτερη εξέλιξη της δύναμης και της ζωής της ψυχής.

Σε μια ανάλυση της Μαθητείας ορίστηκε σαν

“ένα ψυχικό διαλυτικό μέσο που κατατρώει όλη τη σκουριά και αφήνει μόνο τον καθαρό χρυσό”.

Είναι μια μέθοδος

- διύλισης

- εξάχνωσης και

- μετουσίωσης

που προχωρά σταθερά ωσότου επιτέλους φτάσουμε στο Όρος της

- Μεταμόρφωσης και

- Φώτισης.

Τα κρυμμένα μυστήρια και οι λανθάνουσες Δυνάμεις των ανθρώπινων όντων πρέπει να

- αποκαλυφθούν

- χρησιμοποιηθούν με Θείο τρόπο

- ευθυγραμμιστούν με το Θείο Σκοπό και

- γίνουν αντιληπτά με νοημοσύνη.

Όταν χρησιμοποιηθούν κατ’ αυτό το τρόπο, ο μαθητής

- αντιλαμβάνεται ότι σχετίζεται με τις συμπαντικές και παρόμοιες Θείες ενέργειες και δυνάμεις, που λειτουργούν στο φυσικό κόσμο

- γίνεται, έτσι ένας

- εργάτης του Σχεδίου της Εξέλιξης και

- συνεργάτης με εκείνο το μεγάλο “νέφος των μαρτυριών” που με

- τη δύναμη των παρατηρήσεών τους και

- το αποτέλεσμα των επιτευγμάτων τους

αποτελούν

• τους Θρόνους

• τις Αρχές και

• τις Δυνάμεις

δια των οποίων η μία Ζωή οδηγεί όλη τη δημιουργία προς τα εμπρός σε μια ένδοξη τελείωση.

Αυτός είναι ο τελικός σκοπός για τον οποίο εργάστηκε ο Ηρακλής και αυτός είναι ο στόχος της ανθρωπότητας σαν σύνολο, της οποίας η τελική ομαδική επίτευξη θα προκύψει από τις πολλές ατομικές τελειοποιήσεις.

ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΚΕΣ ΣΗΜΑΣΙΕΣ

Δευτερεύον αντικείμενο αυτής της μελέτης είναι να παρουσιάσει μια όψη της αστρολογίας που θα διαφέρει από εκείνη που συνήθως εκφράζεται.

Θα σκιαγραφήσουμε το μύθο του Ηρακλή καθώς διατρέχει τα δώδεκα σημεία του ζωδιακού.

Σε κάθε ζωδιακό σημείο

- εκφράζει τα χαρακτηριστικά του και

- αποκτά κάποια νέα γνώση του εαυτού του,

δια της γνώσης αυτής

- καταδεικνύει τη δύναμη του ζωδιακού σημείου και

- αποκτά τα δώρα που το ζωδιακό σημείο του έδωσε

- υπερνικά τις φυσικές του τάσεις

- ελέγχοντας και

- κυβερνώντας

το πεπρωμένο του και

με τον τρόπο αυτό καταδεικνύει το γεγονός ότι τα άστρα επηρεάζουν αλλά δεν ελέγχουν.

Η μορφή της αστρολογίας που, όπως πιστεύω,

με το χρόνο θα υποκαταστήσει το είδος που ασχολείται με τα ωροσκόπια,

είναι εκείνη η συνθετική παρουσίαση των κοσμικών γεγονότων που ανακλώνται στην ζωή

- του πλανήτη

- της ανθρωπότητας σαν σύνολο και

- του ατόμου που είναι πάντα ο μικρόκοσμος του μακρόκοσμου.

Ο τύπος αυτός της αστρολογίας περιορίζει, πρωταρχικά, την προσοχή του στην ανέλιξη του Σχεδίου των αιώνων.

Η ιστορία αυτή αποκαλύπτεται σε μικρογραφία, όσον αφορά στην ανθρωπότητα και

μια ευρύτερη μελέτη των καιρών και των εποχών μπορεί να μας οδηγήσει σε μια πιο πλατιά κατανόηση των Σκοπών του Θεού.

Πίσω από την ανθρωπότητα βρίσκεται ένα τεράστιο παρελθόν.

Αιώνες επί αιώνων ήλθαν και πέρασαν.

Ο τροχός της ύπαρξης περιστρέφεται διαρκώς και

πάντα ο πάπυρος της ζωής ξετυλίγεται και

μας ωθεί στην ορμή μιας περιστρεφόμενης δύναμης προς

- μια νεότερη όψη του σκοπού, όχι του τελικού

- έναν ευρύτερο οραματισμό και

- μια πλατύτερη αντίληψη.

Η συγκέντρωση στο προσωπικό ωροσκόπιο και το έντονο ενδιαφέρον που δείχνουν τα άτομα στις δικές τους μικρές υποθέσεις, μπορεί να είναι φυσικό και συνηθισμένο,

δεν παύει όμως να είναι μυωπικό.

Η συνείδηση ότι είμαστε αναπόσπαστα μέρη του μεγαλύτερου Όλου και

η γνώση του Θείου συνολικού αθροίσματος, μόνη της μπορεί να αποκαλύψει τον

πλατύτερο σκοπό.

Αυτές είναι οι ιδέες που πρέπει τελικά να αντικαταστήσουν τη συγκέντρωση στα προσωπικά μας.

Οι μικρές προσωπικές ιστορίες της ζωής μας πρέπει να εξαφανιστούν μέσα στη μεγαλύτερη εικόνα.

Ο Ηρακλής αστρολογικά

- αντιπροσωπεύει την ιστορία της ζωής κάθε ζηλωτή και

- καταδεικνύει το ρόλο που η μονάδα πρέπει να παίζει στην μεγάλη Υπόθεση.

Ένας μεγάλος Δάσκαλος της Ανατολής διατύπωσε σχετικά με τον Ζωδιακό και την αστρολογία την εξής σκέψη: Ότι

“Αληθεύει ότι η αστρολογία

- είναι επιστήμη και επερχόμενη επιστήμη

- στην ύψιστη όψη της και στην αληθινή της ερμηνεία

θα καταστήσει τελικά στον άνθρωπο ικανό να

- εστιάζει την κατανόησή του και

- λειτουργεί σωστά,

- με τον καιρό θα κάνει αποκαλύψεις μέσα στις οποίες θα βρίσκεται

το μυστικό του αληθινού συντονισμού μεταξύ ψυχής και μορφής

Τέτοια όμως αστρολογία δεν έχει ακόμη ανακαλυφθεί.

Πάρα πολλά παρανοήθηκαν και πολύ λίγα είναι γνωστά για να καταστήσουν την αστρολογία την σωστή εκείνη επιστήμη που οι λίγοι ισχυρίζονται ότι είναι.

Οι ισχυρισμοί θα δικαιωθούν κάποια μέρα, αλλά δεν ήρθε ακόμη ο καιρός.

Η Αστρολογία, όπως ασκείται, τώρα είναι καταδικασμένη να χάσει έδαφος, λόγω της ταχύτητας με την οποία οι ψυχές ελέγχουν την προσωπικότητά τους.

Η κατάστρωση του ωροσκοπίου της ψυχής

δε θα βασίζεται στην τρισδιάστατη γνώση μας,

γιατί οι νόμοι του χρόνου και του χώρου δεν ισχύουν για την ψυχή.”

Εσωτέρα Αστρολογία

Συνεπώς, στη μελέτη αυτή θα ασχοληθούμε με μια αστρολογία που

- δεν

- είναι μαθηματική και

- έχει σχέση με την κατάστρωση ωροσκοπίων

- αφορά στους δώδεκα τύπους ενέργειας με τους οποίους η συνείδηση της Θείας Πραγματικότητας επέρχεται ΔΙΑ της μορφής.

Ο Ηρακλής

- δεν έφτασε σ’ αυτή τη γνώση ενώ βρισκόταν σε

- κάποιο μακρινό ουρανό και

- κάποια υποκειμενική κατάσταση

- πέτυχε την κατανόηση της δικής του ουσιαστικής Θεότητας μέσα το φυσικό του σώμα

- εμποδιζόμενος και

- περιοριζόμενος

από τις ροπές που συνεπάγονται τα Ζωδιακά σημεία στα οποία εκτελούσε τον άθλο.

Με την

- υπερνίκηση της μορφής και

- υποταγή της ύλης

μας δίνεται η εικόνα μιας εξελισσόμενης Θείας αυτο-κατανόησης.

Συνεπώς στη μελέτη του

- Ηρακλή του μαθητή και

- Χριστού του Κοσμοσωτήρα,

έχουμε μια απέραντη και γραφική παρουσίαση των τελικών σταδίων της εξέλιξης, που βρίσκονται στο μέλλον όλων μας.

Οι πέντε μεγάλες Μυήσεις όπως εικονίζονται προς χάριν μας, στην ιστορία του Ιησού Χριστού, δεν πρόκειται να μας απασχολήσουν εδώ, γιατί αποτελούν το περιεχόμενο κάποιου άλλου βιβλίου. “Από τη Βηθλεέμ στο Γολγοθά”

Καθώς μελετούμε τον μύθο του Ηρακλή και τον ακολουθούμε στους δώδεκα άθλους του,

διατρέχοντας το μεγάλο ζωδιακό των ουρανών,

θα τον προσεγγίσουμε από δύο σκοπιές:

- του ζηλωτή ατομικά και

- της ανθρωπότητας σαν σύνολο.

Τώρα είναι δυνατό να θεωρούμε ότι η ανθρωπότητα έχει φτάσει, πρακτικά μαζικά στο στάδιο του

- ζηλωτή

- νοήμονα ερευνητή

- ανθρώπου που έχοντας

- αναπτύξει το νου του και

- συντονίσει τις ικανότητές του

- νοητική

- συναισθηματική και

- φυσική

έχει εξαντλήσει τα ενδιαφέροντα του κόσμου των φαινομένων και

αναζητά ένα δρόμο προς

- ένα ευρύτερο βασίλειο επίγνωσης και

- μια ασφαλέστερη σφαίρα εγχειρημάτων.

Το στάδιο αυτό εκφραζόταν πάντα από τα προχωρημένα άτομα ανά τους αιώνες, αλλά ποτέ πριν η ίδια η ανθρώπινη φυλή δεν βρισκόταν στην κατάσταση αυτή.

Εδώ βρίσκεται το θαύμα της επίτευξης του παρελθόντος και η ώρα της παρούσας ευκαιρίας.

Ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΜΑΘΗΤΗΣ ΣΗΜΕΡΑ

Οι δοκιμασίες στις οποίες ο Ηρακλής

- πρόθυμα και

- θεληματικά

υποβλήθηκε και

οι άθλοι τους οποίους τόσο

- ορμητικά και

- απερίσκεπτα

εκτέλεσε ,

τώρα μπορούν να τους αναλάβουν πολλές χιλιάδες ανθρώπων.

Θα γίνει επίσης φανερό, πόσο παράξενα εφαρμόζονται στις σύγχρονες συνθήκες οι διάφορες λεπτομέρειες της δραματικής και συχνά διασκεδαστικής ιστορίας των προσπαθειών του πάνω στην ατραπό της Ανόδου.

Καθένας μας

- είναι ένας Ηρακλής, σε μια εμβρυώδη κατάσταση

- αντιμετωπίζει τους ίδιους άθλους

- έχει τον ίδιο

- στόχο να επιτύχει και

- κύκλο του Ζωδιακού να διαγράψει.

Η εργασία που πρέπει να γίνει έχει σαν πρώτο αντικειμενικό σκοπό

- την εξάλειψη κάθε φόβου και

- τον έλεγχο των φυσικών δυνάμεων της ανθρώπινης φύσης.

Αυτά έχει ν’ αντιμετωπίσει ο Ηρακλής σε κάθε πιθανό συνδυασμό προτού αναρριχηθεί στο όρος της Μύησης, στον Αιγόκερω, και γίνει εξυπηρετητής της ανθρωπότητας.

Ο ανταγωνισμός και οι εγωιστικοί αντικειμενικοί σκοποί πρέπει να

- αλλάξουν ολοκληρωτικά

- εξαλειφθούν.

Θα δούμε τον Ηρακλή να

- μαθαίνει το μάθημα του και

- κατανοεί το κάθε τι

γιατί ο χωριστός εαυτός δεν ανήκει στο ρόλο της αποστολής ενός υιού του Θεού

- πρέπει να δει τον εαυτό του σαν άτομο, μόνο για ν’ ανακαλύψει αυτόν τον ατομισμό και

- πρέπει να θυσιαστεί με νοημοσύνη για το καλό της ομάδας

- ανακαλύπτει επίσης, ότι η προσωπική απληστία δεν έχει θέση στη ζωή του ζηλωτή που αναζητεί την απελευθέρωση από

- τον διαρκώς επανερχόμενο κύκλο της ύπαρξης και

- τη συνεχή σταύρωση πάνω στο σταυρό της ύλης.

Τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου που είναι βυθισμένος στη μορφική ζωή και υπό την εξουσία της ύλης, είναι

- ο φόβος

- ο ατομισμός

- ο ανταγωνισμός και

- η απληστία.

Αυτά τα χαρακτηριστικά πρέπει να δώσουν τη θέση τους στην

- πνευματική εμπιστοσύνη

- συνεργασία

- ομαδική επίγνωση και

- ανιδιοτέλεια.

Αυτό είναι το μάθημα που μας φέρνει ο Ηρακλής και

αυτή είναι η απόδειξη της ζωής του Θεού που

- απεργάζεται η δημιουργική διαδικασία και

- ανθίζει πιο ωραία κάθε φορά που η ζωή του Θεού διατρέχει τον Ζωδιακό και όπως μας λένε οι αστρονόμοι, χρειάζεται περίπου εικοσιπέντε χιλιάδες χρόνια για να ολοκληρωθεί.

Αυτή είναι η ιστορία του

- Κοσμικού Χριστού που σταυρώθηκε στο Σταθερό Σταυρό των Ουρανών

- Ιστορικού Χριστού που

- μας δίνεται στο Ευαγγέλιο και

- διαδραματίστηκε πριν δύο χιλιάδες χρόνια στην Παλαιστίνη

- ατομικού Χριστού που

- σταυρώθηκε στο σταυρό της ύλης και

- ενσαρκώθηκε σε κάθε ανθρώπινο ον,

Θεός ενσαρκωθής στην ύλη

- ηλιακού μας συστήματος

- πλανήτη μας

- ανθρώπινου όντος.

Έτσι καθώς παρατηρούμε τον έναστρο ουρανό, έχουμε μπροστά μας την αιώνια απεικόνιση του μεγάλου αυτού δράματος, που φωτίζει με λεπτομέρειες ο μύθος του Ηρακλή, για το ζηλωτή.

ΒΑΣΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

Τέσσερις βασικές σκέψεις μπορούν να μας δοθούν εδώ, που εκφράζουν τον

- σκοπό που βρίσκεται κάτω από την δημιουργική διαδικασία και

- αντικειμενικό σκοπό του

- Κοσμικού Χριστού και

- ατομικού ζηλωτή.

Μας δίνουν νύξεις για την πραγματοποίηση του Σχεδίου.

Όλα μαζί ενσωματώνουν ολόκληρη την ιστορία της σχέσης

- πνεύματος και ύλης

- ζωής και μορφής και

- ψυχής και σώματος.

Πρώτο:

“Η φύση εκφράζει αόρατες ενέργειες δια μέσου ορατών μορφών”.

Πίσω από

- τον αντικειμενικό κόσμο των φαινομένων

- ανθρώπινων ή ηλιακών

- μικρών ή μεγάλων

- οργανικών ή ανόργανων

βρίσκεται ένας αντικειμενικός κόσμος δυνάμεων, που ευθύνεται για την εξωτερική μορφή.

- το εξωτερικό υλικό κέλυφος, πρέπει να βρίσκεται μια εκτεταμένη αυτοκρατορία ΥΠΑΡΞΗΣ και σ’ αυτό τον κόσμο των ζωδιακών ενεργειών

διεισδύουν τώρα η

- θρησκεία και

- επιστήμη.

Καθετί εξωτερικό και απτό είναι ένα σύμβολο εσώτερων δημιουργικών δυνάμεων και όλοι οι συμβολισμός στηρίζονται σ’ αυτή την ιδέα.

Σύμβολο είναι μια εξωτερική και ορατή μορφή

μιας εσωτερικής πνευματικής πραγματικότητας.

Με την αλληλενέργεια αυτή της εξωτερικής μορφής και της εσωτερικής ζωής αγωνίζεται ο Ηρακλής.

- Γνώρισε ότι ο ίδιος είναι

- η μορφή

- το σύμβολο

για τη κυριάρχηση της κατώτερης υλικής φύσης που κάνει την παρουσία του αισθητή με την ευκολία της μακροχρόνιας έκφρασης.

- Γνώρισε συγχρόνως, ότι το πρόβλημά του ήταν να εκφράσει

- πνευματική ύπαρξη και

- ενέργεια.

- Έπρεπε να

- μάθει

- πραγματικά και

- εμπειρικά

- ότι είναι

- Θεός, ενυπάρχων στη φύση

- ο Εαυτός σε στενή σχέση με τον μη-Εαυτό

- πειραματιστεί με το νόμο της αιτίας και του αποτελέσματος και

αυτό από τη σκοπιά του μυσταγωγού των αιτίων, προκειμένου να δημιουργήσει αντιληπτά πράγματα.

- Πέρασε από τα δώδεκα σημεία του ζωδιακού,

- αγωνιζόμενος να εργαστεί υποκειμενικά και

- προσπαθώντας να αποβάλει

- το δέλεαρ και

- την έλξη

της εξωτερικής, απτής μορφής.

Η δεύτερη βασική σκέψη μπορεί να εκφραστεί με τα λόγια:

“Η έννοια μιας κρυμμένης Θεότητας βρίσκεται στην καρδιά όλων των θρησκειών”.

Αυτή είναι

- η μυστικιστική κατανόηση και

- το αντικείμενο της έρευνας

που η ανθρωπότητα διεξήγαγε με τη πάροδο των αιώνων.

Οι εκπρόσωποι των θρησκειών του κόσμου ενσωμάτωσαν στη διδασκαλία τους μια όψη της έρευνας,

- δεχόμενοι το γεγονός του Θεού σαν μια βασική θέση και

- με την

- αγάπη

- αφοσίωση και

- λατρεία

της καρδιάς τους,

αποδεικνύουν την πραγματικότητα Ύπαρξής Του.

Η μαρτυρία των μυστικιστών όλων των εποχών και φυλών είναι τόσο μεγάλη

ώστε συνιστά πλέον ένα σώμα αποδειγμένων γεγονότων που

δεν μπορεί ν’ αμφισβητηθεί.

Οι επιστημονικοί ερευνητές ζήτησαν να βρουν την αλήθεια με τη γνώση

της μορφής και μας έφεραν σ’ ένα σημείο πλατιάς γνώσης,

αλλά συγχρόνως σε μια παράλληλη αντίληψη της βαθιάς μας άγνοιας.

Έχουμε μάθει πολλά για το εξωτερικό ένδυμα του Θεού μέσω

- της Φυσικής

- της Χημείας

- της Βιολογίας και

- των άλλων επιστημών,

αλλά αγωνιστήκαμε μέσα σ’ ένα βασίλειο, όπου όλα φαίνεται να είναι υπόθεση και επαγωγή.

Εκείνο που γνωρίζουμε σαν βέβαιο είναι ότι

- όλες οι μορφές είναι όψεις ενέργειας

- υπάρχει μια αλληλεπίδραση και μια κρούση ενεργειών στον πλανήτη μας

- ο πλανήτης ο ίδιος είναι μια μονάδα ενέργειας που αποτελείται από πληθώρα ενεργειακών μονάδων και

- ο άνθρωπος μοιάζει σαν μια σύνθετη δέσμη δυνάμεων και κινείται μέσα σ’ έναν κόσμο δύναμης.

Αυτό είναι όπου η επιστήμη μας οδήγησε τόσο θαυμαστά και είναι αυτό όπου ο

- αστρολόγος

- αποκρυφιστής

- ιδεαλιστής όσο και

- μυστικιστής

συναντιόνται και επιβεβαιώνουν

- μια κρυμμένη Θεότητα

- μια ζώσα Ύπαρξη

- έναν συμπαντικό Νου και

- μια κεντρική Ενέργεια.

Οπωσδήποτε μπορούμε να δούμε μια σταθερά προβαλλόμενη εκδήλωση της κρυμμένης αυτής Θειότητας

- στο ανελισσόμενο δράμα των ουρανών

- στα συμπεράσματα του επιστημονικού ερευνητή

- στους μαθηματικούς υπολογισμούς των αστρολόγων και

- στη μαρτυρία των μυστικιστών.

Λίγο-λίγο με τη

- μελέτη της

- Ιστορίας

- Φιλοσοφίας και

- Συγκριτικής των Θρησκειών

- δίοδο του Ήλιου στα δώδεκα σημεία του Ζωδιακού

βλέπουμε

- το Σχέδιο αυτής της Θεότητας να γίνεται επιστημονικά φανερό

- τη θαυμαστή οργάνωση του Σχεδίου

- την εστίαση των ενεργειών και

- την ανάπτυξη της τάσης προς τη Θεότητα.

Επιτέλους στον εικοστό αιώνα το αντικειμενικό και το υποκειμενικό έχουν

- συγχωνευθεί και

- σμίξει τόσο στενά,

ώστε είναι σχεδόν αδύνατο να πούμε πού αρχίζει το ένα και πού το άλλο τελειώνει.

Ο πέπλος που καλύπτει την κρυμμένη Θεότητα επειδή έχει φθαρεί είναι αραχνοΰφαντος.

Το έργο εκείνων που κατέστησαν γνωστό

- το πρόγραμμα του Χριστού και της Εκκλησίας Του

- τα σχέδια των απόκρυφων ομάδων των εργατών του κόσμου

δηλαδή οι Ρίσις και η απόκρυφη Ιεραρχία του πλανήτη μας, είναι τώρα εστιασμένοι στην ανθρωπότητα. Η οποία αρχίζει τώρα να βαδίζει στην Ατραπό της Μαθητείας και άρα εκγυμνάζουν πολλούς από τους πιο προχωρημένους έτσι ώστε

να μπορούν να γίνουν οι

- γνώστες και

- μυημένοι

της Νέας Εποχής.

Οι άνθρωποι θα περάσουν από

- την Αίθουσα της Μάθησης στην Αίθουσα της Σοφίας

- το βασίλειο του απατηλού στο βασίλειο του Πραγματικού και

- το εξωτερικό σκοτάδι της φαινομενικής ύπαρξης στο Φως που λάμπει πάντοτε μέσα στο βασίλειο του πνεύματος.

Η τρίτη βασική σκέψη μας δίνει μια νύξη για τη μέθοδο.

Ο λόγος αντήχησε ανά τους αιώνες:

“Είμαι εκείνος… που αφυπνίζει τον σιωπηλό θεατή”.

Έγινε φανερό σ’ όλους τους ερευνητές σε όλα τα πεδία, ότι μέσα σ’ όλες τις μορφές υπάρχει μια ώθηση για μια

- νοήμονα έκφραση και

- ζωντάνια,

που ονομάζουμε συνείδηση και η οποία στην ανθρώπινη οικογένεια παίρνει τη μορφή μιας αυτοεπίγνωσης.

Αυτή η αυτεπίγνωση, όταν αναπτυχτεί αληθινά, κάνει τον άνθρωπο ικανό ν’ ανακαλύψει ότι η κρυμμένη Θεότητα στο Σύμπαν είναι ταυτόσημη σε Φύση,

αν και πολύ μεγαλύτερη σε βαθμό, με την κρυμμένη Θεότητα μέσα του.

Τότε

ο άνθρωπος

- μπορεί να γίνει συνειδητά ο

- Θεατής

- Παρατηρητής

- Αντιλαμβανόμενος

- δεν ταυτίζεται πια με την όψη – ύλη,

αλλά

- είναι ο Ένας, που χρησιμοποιεί την ύλη σαν μέσον έκφρασης.

Όταν φθάνει κάποιος αυτό το στάδιο,

- αρχίζουν οι μεγάλοι άθλοι και

- η μάχη αρχίζει συνειδητά να διεξάγεται.

Ο άνθρωπος διχάζεται σε δύο κατευθύνσεις.

Η συνήθεια τον δελεάζει να ταυτίζεται με την μορφή.

Η νέα κατανόηση τον παρακινεί να ταυτίζεται με την ψυχή.

Τότε συμβαίνει ένας αναπροσανατολισμός και εγκαινιάζεται μια

- νέα και

- αυτοκατευθυνόμενη

προσπάθεια, που απεικονίζει, στον μύθο του Ηρακλή, τον Υιό Θεού.

Τη στιγμή που το διανοητικό ύψος έχει κατακτηθεί, ο “Σιωπηλός Παρατηρητής”

αφυπνίζεται για δραστηριότητα.

Ο Ηρακλής ξεκινά τους άθλους του.

Το ανθρώπινο ον παρασυρόταν μέχρι τώρα μόνο του από την ώθηση της εξελικτικής παλίρροιας και κυβερνιόταν από την επιθυμία για

- εμπειρία και

- υλικά αποκτήματα.

Τώρα περιέρχεται στον έλεγχο του Θείου Ενοίκου.

Ξεφαντώνει σαν ζηλωτής, αυτοανατρέπεται και αρχίζει να εργάζεται δια των δώδεκα σημείων του Ζωδιακού.

Μόνο που τώρα εργάζεται αρχίζοντας από τον Κριό προς τους Ιχθείς, δια του Ταύρου (αριστερόστροφα) αντί να εργάζεται με τον κανονικό ανθρώπινο ανάδρομο τρόπο, από τον Κριό προς τον Ταύρο δια των Ιχθύων (δεξιόστροφα).

Τελικά η

- αλλαγή της εστίασης της ζωής και

- σταθερή επιμέλεια

- στους δώδεκα άθλους

- στα δώδεκα ζωδιακά σημεία

δίνουν στον μαθητή την ικανότητα να γίνει ο θριαμβευτής νικητής.

Τότε

- μπορεί να κατανοήσει τη σημασία της τέταρτης βασικής σκέψης και

- ν’ αναφωνήσει μαζί με την Κοσμική Θεότητα:

“Άκουσε το μεγάλο αυτό μυστικό.

Αν και είμαι υπεράνω γέννησης και αναγέννησης, ή Νόμου,

όντας Κύριος όλων όσων υπάρχουν και όλων όσων απορρέουν από μένα,

θέλω να εμφανίζομαι ακόμη στο δικό μου σύμπαν και συνεπώς

γεννιέμαι από τη δική μου Δύναμη και Σκέψη και Θέληση”.

(Μπαγκαβάτ Γκιτά, όπως συντάχθηκε και διασκευάστηκε από τον Yogi Ramacharaka.)

Μόνιμος σύνδεσμος Γράψτε ένα σχόλιο

ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ

Δημοσιεύθηκε στο Uncategorized στις 8:47 μμ από therapis

“σελίδες 18-28″

Ερχόμαστε τώρα να μελετήσουμε τον ίδιο τον Ηρακλή.

Είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, με την οποία ασχολήθηκαν πολλοί συγγραφείς.

Μέρος του αντικειμενικού μας σκοπού δεν είναι ούτε η συζήτηση για τις λεπτομέρειες της ζωής του, ούτε επιχειρηματολογία για τα γεγονότα που ακολούθησαν.

Οι ποικίλες αναφορές διαφέρουν στις λεπτομέρειες, ανάλογα με τις διαθέσεις του ιστορικού και μπορούν να μελετηθούν στις πολλές κλασσικές ιστορίες και στα λεξικά.

Εδώ θα πραγματευθούμε μόνο τους περίφημους δώδεκα άθλους και επί αυτών διαβάζουμε:

“Ο Ηρακλής με τη θέληση του Δία,

- υποτάχθηκε στην δύναμη του Ευρυσθέα και

- υποχρεώθηκε να τον υπακούει σε κάθε του απαίτηση.

Συμβουλεύθηκε το μαντείο του Απόλλωνα και του είπαν ότι έπρεπε να υποταχθεί για δώδεκα χρόνια στις διαταγές του Ευρυσθέα, σύμφωνα με τις εντολές του Δία. Και ότι αφού θα είχε εκτελέσει τους περίφημους άθλους, θα αποκτούσε την Αθανασία.”

Έτσι, άρχισε τη σταδιοδρομία του και, σαν μαθητής που παίρνει διαταγές από την ψυχή του, ανέλαβε τους δώδεκα άθλους, εκτελώντας καθένα τους σε ένα από τα ζωδιακά σημεία.

Γι’ αυτό ο Ηρακλής αντιπροσωπεύει κάθε μαθητή που ζητεί 

- να βαδίσει στην ατραπό και

- να αποδείξει

– τον έλεγχό του και

- τις φυσικές του δυνάμεις,

Όπως και να αντιπροσωπεύσει το ζωδιακό σημείο που η ανθρωπότητα η ίδια βρίσκεται.

Το αρχικό του όνομα ήταν Αλκείδης, που άλλαξε και έγινε Ηρακλής,

- όταν απέκτησε μια παράξενη εμπειρία και

- προτού ξεκινήσει για τους άθλους του.

Το όνομα Ηρακλής σημαίνει το “κλέος της Ήρας”.

Η Ήρα αντιπροσωπεύει την ψυχή,

έτσι το όνομά του ενσωμάτωνε την αποστολή του, που προοριζόταν να εκδηλώσει με ενεργό υπηρεσία πάνω στο φυσικό πεδίο

- τη δόξα και

- τη δύναμη

της έμφυτης Θεότητάς του.

Μια αρχαία γραφή της Ινδίας λέγει:

“Με την κυριαρχία της ζωής που δεσμεύει, έρχεται η ακτινοβολία” και

η ένδοξη αποπεράτωση όλων των εγχειρημάτων του Ηρακλή ήταν αποτέλεσμα της κυριάρχησής του στην δεσμευτική μορφή του.

Μας λένε ότι είχε

- ένα Θείο πατέρα και

- μια γήινη μητέρα

και έτσι βλέπουμε τον ίδιο βασικό συμβολισμό να επαναλαμβάνεται, όπως σε όλους τους Υιούς του Θεού.

Στο πρόσωπό τους συμβολίζεται η ουσιαστική δυαδικότητα του Θεού σε εκδήλωση

- της ζωής στη μορφή

- της ψυχής στο σώμα και

- του πνεύματος στην ύλη.

Η δυαδικότητα αυτή

- είναι η δόξα της ανθρωπότητας και επίσης

- αποτελεί το πρόβλημα που κάθε άνθρωπος πρέπει να επιλύσει.

Πατέρας-Πνεύμα και Μητέρα-Ύλη συναντώνται στον άνθρωπο και

το έργο του μαθητή είναι 

- να αποσυρθεί από τα δεσμά της μητέρας και έτσι

- να ανταποκριθεί στην αγάπη του Πατέρα.

Η δυαδικότητα αυτή εμφανίζεται επίσης στο γεγονός ότι ήταν δίδυμος.

Διαβάζουμε ότι ο ένας δίδυμος γεννήθηκε από γήινο πατέρα κι ο άλλος ήταν υιός του Δία.

Αυτή είναι η μεγάλη κατανόηση που έρχεται σε κάθε ανεπτυγμένο και με αυτεπίγνωση ανθρώπινο ον.

Αντιλαμβάνεται ότι έχει συνείδηση των δύο όψεων που συναντώνται στην Φύση του.

Είναι η καλά ανεπτυγμένη και σε ανώτερο βαθμό οργανωμένη προσωπικότητα δια της οποίας ο άνθρωπος εκφράζεται συνήθως και με τα τρία μέρη

- νοητικό

- συναισθηματικό και

- φυσικό

συντονισμένα σε μια ολοκληρωμένη μονάδα.

Έπειτα υπάρχει η πνευματική φύση,

- με τις παρορμήσεις της και τις ενοράσεις της,

- με τη σταθερή της έλξη προς κάθε τι ζωτικό και Θείο και

- με τον συνεχή εσωτερικό πόλεμο που προκύπτει από αυτή την πραγματοποιούμενη δυαδικότητα.

Ο Ηρακλής ήταν ο μαθητής, που ζούσε μέσα σε ένα φυσικό σώμα, αλλά ήταν

ικανός κατά καιρούς, σαν τον Απ. Παύλο, να είναι ‘ανερχόμενος στον τρίτο

ουρανό’, και να συνομιλεί με Θεία όντα.

Ευρισκόμενος σ’ αυτή την κατάσταση,

- οραματίστηκε το Σχέδιο

- γνώρισε τι έπρεπε να κάνει και

- διέκρινε την πραγματικότητα της πνευματικής ζωής.

Υπάρχει επίσης ένα ενδιαφέρον μικρό γεγονός στην ιστορία της ζωής του, που έχει σχέση με την ίδια αλήθεια.

Όταν ήταν ακόμη νήπιο, λέγεται ότι ο Ηρακλής σκότωσε το δίδυμο αδελφό του.

Δεν ήταν πια

- μια διχασμένη οντότητα

- μια δυαδικότητα,

αλλά ήταν ψυχή και σώμα σε μια ενότητα.

Αυτό δείχνει πάντα το στάδιο του μαθητή.

Πέτυχε αυτή την ενότητα,

γνωρίζει ότι είναι ψυχή μέσα στο σώμα και όχι ψυχή και σώμα και

η πραγματοποίηση αυτή πρέπει τώρα να χαρακτηρίζει όλες τις πράξεις του.

Όταν ήταν στην κούνια, λέει ο μύθος, το παιδί με την άμεση επιθυμία σκότωσε δύο φίδια, δίνοντας έμφαση στη δυαδικότητα.

Με την πράξη αυτή προδικάζει το μέλλον στο οποίο έδειξε

- ότι δεν τον εξουσίαζε πια η ζωική φύση, αλλά μπορούσε να πνίξει το φίδι της ύλης και

- ότι δεν θα ήταν πια αιχμάλωτος της μεγάλης πλάνης.

Σκότωσε το φίδι της

- ύλης και

- πλάνης.

Αν μελετηθεί ο συμβολισμός του φιδιού, θα δούμε ότι απεικονίζονται τρία φίδια:

- το ένα αντιπροσωπεύει το φίδι της ύλης

- το άλλο το φίδι της πλάνης και

- το τρίτο το φίδι της σοφίας.

Το τρίτο αυτό φίδι αποκαλύπτεται μόνο όταν τα άλλα δύο σκοτωθούν.

Η αίσθηση της δυαδικότητας

- είναι το πρώτο στάδιο της πνευματικής εμπειρίας και

- χαρακτηρίζει τις σκέψεις όλων των μεγάλων ζηλωτών και μυστικιστών του κόσμου.

Σημειώστε πώς βροντοφωνάζει ο Απ. Παύλος καθώς παλεύει με το πρόβλημα:

“Ευρίσκω λοιπόν τον νόμον τω θέλοντι εμοί ποιείν το καλόν, ότι εμοί το κακόν παράκειται·

συνήδομαι γαρ τω νόμω του Θεού κατά τον έσω άνθρωπον, βλέπω δε έτερον νόμον εν τοις μέλεσί μου αντιστρατευόμενον τω νόμω του νοός μου και αιχμαλωτίζοντά με εν τω νόμω της αμαρτίας τω όντι εν τοις μέλεσί μου…

Ευχαριστώ τω Θεώ δια Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών· άρα ουν αυτός εγώ τω μεν νοΐ δουλεύω νόμω Θεού, τη δε σαρκί νόμω αμαρτίας.” (Ρωμ. vii, 21-25.)

Καθώς ο Ηρακλής μεγάλωνε, λέγεται ότι, δόθηκε μεγάλη φροντίδα στη μόρφωσή του.

Εκπαιδευόταν για να αποκτήσει, κατά το δυνατόν, όλα τα πρόσθετα προσόντα και καθώς εκπαιδευόταν κάθε ικανότητα που διέθετε

- αναπτυσσόταν και

- οργανωνόταν.

Ποιο είναι το μάθημα που μαθαίνουμε απ’ αυτό;

Είναι η ανάγκη να κατανοήσουμε ότι κάθε μαθητής, αν αληθινά αξίζει αυτό το όνομα, πρέπει απαραίτητα να είναι ένα πολύ αναπτυγμένο μέλος της ανθρώπινης οικογένειας.

Και τα τρία μέρη της φύσης του πρέπει ν’ ανελιχθούν.

Ο νους του πρέπει 

- να αποκτήσει πολλές γνώσεις και

- να λειτουργεί καλά και

ο ίδιος πρέπει να ξέρει πώς να τον χρησιμοποιεί.

Η συναισθηματική του ευαίσθητη φύση πρέπει να ανταποκρίνεται σε κάθε τύπο επαφής.

Το φυσικό του σώμα πρέπει να είναι κατάλληλο μέσον έκφρασης για την ενοικούσα ψυχή και εξοπλισμένο ν’ αναλαμβάνει τα έργα στα οποία ο άνθρωπος αφιερώθηκε.

Για πολλούς αιώνες υπήρξε μεταξύ των ζηλωτών η τάση δυσφήμισης και υποτίμησης του νου.

Ήταν πρόθυμοι να λένε με ευκολία “ο νους είναι ο φονιάς του πραγματικού” και με μια ανάξια λόγου αδράνεια και νωθρότητα να νιώθουν ότι το σημαντικό πράγμα ήταν να έχουν αναπτυγμένη τη φύση της καρδιάς.

Θεωρούν το νου με την ικανότητά του 

- να αναλύει και

- να διακρίνει,

μια παγίδα και μια πλάνη.

Αυτό είναι βέβαια λάθος.

Η γνώση του Θεού είναι τόσο

- αναγκαία και

- σημαντική

όσο η αγάπη του Θεού.

Και αυτό θα το δείξει ασφαλώς η Νέα Εποχή με το νέο της τύπο ζηλωτή.

- Η Αγιότητα

- η γλυκύτητα και

- μια ευχάριστη διάθεση με αγάπη,

έχουν τη θέση τους μέσα στο σύνολο των χαρακτηριστικών του ζηλωτή.

Οι ποιότητες όμως αυτές, όταν συνδέονται με ανοησία ή υπανάπτυκτη νοητικότητα, παύουν να είναι τόσο χρήσιμες, όσο θα ήταν αν συνοδεύονταν από ευφυΐα.

Οι ίδιες όταν συνδέονται

- με μια υψηλού βαθμού διανόηση και

- με νοητικές δυνάμεις προσανατολισμένες στη Θεία γνώση,

δημιουργούν εκείνο το γνώστη του Θεού,

- που η επιρροή του παίρνει παγκόσμιο πλάτος και

- που μπορεί να αγαπά και να διδάσκει τους συνανθρώπους του.

Έτσι εκπαιδεύθηκε ο Ηρακλής σε όλες τις δεξιότητες και μπορούσε να πάρει τη θέση του μεταξύ των διανοούμενων του καιρού του.

Μας λένε επίσης, ότι το ανάστημά του ήταν τέσσερις πήχεις, ένας συμβολικός τρόπος έκφρασης του γεγονότος ότι είχε πετύχει την πλήρη του ανάπτυξη σε όλα τα σημεία της τετραπλής προσωπικότητάς του.

Μας λένε ότι ο άνθρωπος είναι ο κύβος, “η πόλη μένει τετραγωνισμένη”.

Ο Ηρακλής αναπτύχθηκε

- φυσικά

- συναισθηματικά και

- νοητικά

και στους τρεις αυτούς παράγοντες προστίθεται ένας τέταρτος, μια ψυχή με συνειδητή κατοχή του μηχανισμού της, την αναπτυγμένη προσωπικότητα.

Αφού

- πέτυχε την ανάπτυξή του και

- εκπαιδεύθηκε στα πάντα που ο κόσμος μπορούσε να του δώσει,

μας λένε, κατόπιν ότι προχώρησε και σκότωσε τους δασκάλους του.

Τους σκότωσε όλους και απαλλάχθηκε απ’ αυτούς. Γιατί;

Διότι είχε φτάσει στο σημείο στο οποίο μπορούσε να σταθεί στα δικά του πόδια,

- να διατυπώνει τα δικά του συμπεράσματα

- να οδηγεί την ίδια του την ζωή και

- να χειρίζεται τις δικές του υποθέσεις.

Ήταν, συνεπώς, απαραίτητο να απαλλαγεί από όλους εκείνους που τον επέβλεπαν. Έπρεπε

- να ξεφύγει από την αυθεντία

- να μάθει να βρίσκει το δρόμο του και

- να κάνει τις δικές του επαφές με τη ζωή.

Σ’ αυτό το σημείο βρίσκονται πολλοί ζηλωτές αυτή την εποχή.

- Κατέχουν πολλή θεωρία

- έχουν μια σχετικά πλατιά τεχνική γνώση της φύσης της Ατραπού για το τι πρέπει να κάνουν πάνω σ’ αυτή,

αλλά δεν στέκουν ακόμη στα δικά τους πόδια για να βαδίσουν αυτή την Ατραπό μόνοι και χωρίς υποστήριξη.

Χρειάζονται στηρίγματα και ζητούν ανθρώπους να τους πουν τι να κάνουν και τι πρέπει να πιστεύουν.

Θα δούμε στον τρίτο άθλο που εκτέλεσε ο Ηρακλής, στο ζωδιακό σημείο των Διδύμων, ότι δοκιμάστηκε σ’ αυτό το σημείο και έπρεπε να αποδείξει ότι δικαιώθηκε κάνοντας αυτό το βήμα.

Τότε έκανε την ενδιαφέρουσα ανακάλυψη ότι δεν είναι τόσο ελεύθερος, ούτε τόσο δυνατός, όσο μέσα στο νεανικό του ενθουσιασμό, φανταζόταν ότι είναι.

Όταν έγινε δεκαοκτώ ετών, λέγεται ότι σκότωσε το λιοντάρι που ερήμωνε την ύπαιθρο και ότι άρχισε να εκτελεί άλλες υπηρεσίες κοινής ωφελείας, έτσι ώστε το όνομά του έγινε σιγά-σιγά γνωστό.

Το δεκαοκτώ είναι πάντα ένας σημαντικός αριθμός.

Μέσα σε αυτόν έχουμε τον αριθμό δέκα που είναι ο αριθμός της τελειότητας της προσωπικότητας και τον αριθμό οκτώ που, όπως λένε μερικοί αριθμολόγοι, είναι ο αριθμός της δύναμης του Χριστού.

Είναι η δύναμη του Χριστού, στο νέο κύκλο της μαθητείας, που

- ζητά να εκφραστεί

- δημιουργεί

- την κατάσταση αναταραχής και

- τις δυσκολίες

που χαρακτηρίζουν αυτό το στάδιο.

Αξίζει ίσως να σημειωθούν τα ακόλουθα:

“Ο αριθμός οκτώ είναι ο κύκλος που βρήκαμε ήδη ότι είναι η δεξαμενή όλων των δυνάμεων από τις οποίες το Φως θα φέρει την Τελείωση, αλλά τώρα αναδιπλώνεται περί εαυτόν. Ο όφις δεν καταβροχθίζει πλέον την ουρά του, συμπληρώνοντας με τον τρόπο αυτό τον κύκλο του, αλλά κουλουριάζεται και αναδιπλώνεται στο χώρο και από τις συσπάσεις των σφαδασμών του προβάλλει μια διαστρεβλωμένη εικόνα του εαυτού του…

Στα δεκαοκτώ όμως έχουμε το όραμα της Ευθείας και Στενής Ατραπού.

Η Στιγμή έχει εκδιπλωθεί σε μονάδα και γίνεται ο άξονας γύρω απ’ τον οποίο περιστρέφεται η ζωή μας.

Στο σημείο αυτό ο Μυημένος

- αντιμετωπίζει τη Μία Θεία αλήθεια και

- αισθάνεται την πανίσχυρη παρόρμηση της Μίας Ζωής.

Στη συνέχεια αγωνίζεται να υποτάξει την περιστρεφόμενη γραμμή (8) στην ευθεία γραμμή (1).”

Το Κλειδί του Πεπρωμένου Η.Α. και F.H. Curtist, σελ. 246-247, Aγγλικής έκδοσης.

Είναι επίσης ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι στην Καμπάλα λέγεται:

“Η δέκατη όγδοη ατραπός ονομάζεται ο Οίκος της Επιρροής… και από το μέσον της έρευνας αντλείται η μυστηριακή γνώση και η απόκρυφη αίσθηση παρασύρει προς τα εμπρός ό,τι παραμένει στη σκιά της και ό,τι συνδέεται με αυτή από το αίτιο όλων των αιτίων.” (Σεφέρ Γετζίρα, αρ. 30.)

Γι’ αυτό ο Ηρακλής, στην ηλικία των δεκαοκτώ εξορμά για δράση.

Πρέπει να βαδίσει την Ατραπό έτσι που όλα τα κρυμμένα πράγματα να μπορούν να προβάλλουν στο Φως.

Άγγιξε το σημείο όπου μπορεί 

- να επιτύχει τη γνώση του εαυτού του και

- να αρχίσει να ερευνά τις απόκρυφες δυνάμεις της φύσης.

Αυτό είναι το πρόβλημα όλων των μαθητών.

Το επόμενο επεισόδιο της σταδιοδρομίας του, είναι ο γάμος του και η γέννηση των τριών παιδιών, ένας συμβολικός τρόπος έκφρασης της αλήθειας, ότι πέτυχε ενοποίηση με την ψυχή.

Από την ένωση αυτή, οι τρεις όψεις της ψυχής γεννήθηκαν ή άρχισαν να εκδηλώνονται.

Ο Ηρακλής

- άρχισε

- να γνωρίζει τη φύση της πνευματικής θέλησης και

- να τη χρησιμοποιεί στη διευθέτηση της ζωής του

- βίωσε τα έργα της πνευματικής αγάπης και

- απέκτησε συνείδηση της ανάγκης να υπηρετεί.

Ο πνευματικός νους άρχισε να του αποκαλύπτει την αλήθεια και είδε τον υποκρυπτόμενο σκοπό.

Αυτές είναι οι ανώτερες αντιστοιχίες των τριών όψεων της προσωπικότητας,

- ο νους του

- η συναισθηματική του φύση και

- το φυσικό του σώμα.

Τώρα τον βρίσκουμε να περνά μέσα από μια πολύ παράξενη φάση.

Διαβάζουμε στην αρχαία ιστορία ότι η Ήρα, η ψυχή, τον οδήγησε στην τρέλα.

Τον τρέλανε από ζηλοτυπία και ενώ βρισκόταν στην περίεργη αυτή κατάσταση, διαβάζουμε, ότι σκότωσε τα παιδιά του και τους φίλους του και όποιον συνδεόταν μαζί του.

Μήπως μπορεί να θεωρηθεί σ’ αυτό το σημείο, ότι πέρασε από μια νοσηρή κατάσταση, κοινή σε όλους τους αρχάριους της Ατραπού της Μαθητείας, κατά την οποία μια αρρωστημένη συνειδητότητα θυσιάζει τον καθένα και το καθετί στην ανέλιξη της ατομικής ψυχής;

Αυτό είναι ένα πολύ κοινό λάθος των ζηλωτών.

Η αίσθησή τους

- της αναλογίας είναι συχνά λανθασμένη και

- των αξιών είναι παραμορφωμένη.

Η ισορροπημένη και υγιής ζωή,

που αποτελεί το ιδανικό ενός υιού του Θεού,

υποδουλώνεται στη φανατική απόφαση να επιτύχει πνευματική πρόοδο.

Η πνευματική φιλοδοξία παρασύρει το ζηλωτή και τον κάνει

- καταστρεπτικό

- ανισόρροπο και

- εξαιρετικά δύσκολο στη ζωή.

Η Βιβλική παραίνεση είναι πολύ συνετή: “Μην είσαι πάρα πολύ ενάρετος … γιατί θα πεθάνεις”.

Το στάδιο αυτό περιέργως μας εξηγείται με παραδείγματα σε μεγάλη κλίμακα,

- στις φανατικές θυσίες της Ανατολής

- στην Ιερά Εξέταση

- στους δεσμευμένους Διαμαρτυρόμενους και

- σε όλους όσους ερμήνευσαν την αλήθεια αντίθετα στις πεποιθήσεις μιας ιδιαίτερης ομάδας πιστών.

Όταν ο Ηρακλής συνήλθε απ’ την τρέλα του, όπως ευτυχώς έγινε, μας λένε, ότι 

- του δό θηκε ένα άλλο όνομα

- του διατέθηκε ένα νέο κατάλυμα και

- του ανατέθηκε η εκτέλεση των δώδεκα άθλων.

Μας λένε ότι του είπαν τα εξής λόγια:

“Από αυτή τη μέρα το όνομά σου δεν θα είναι πια Αλκείδης, αλλά Ηρακλής.

Η κατοικία σου θα είναι στην Τύρο και υπηρετώντας εκεί, θα εκτελέσεις τους άθλους σου.

Όταν αυτά εκπληρωθούν, τότε θα περιληφθείς μεταξύ των Αθανάτων”.

(Ελληνική και Ρωμαϊκή Μυθολογία, Τομ. Ι, Fox)

Μετά την ανάρρωσή του από την τρέλα, όλα στη ζωή του άλλαξαν.

Δεν ζούσε πια μέσα στην κατάπτωση, όπως ζούσε προηγουμένως.

Το όνομα της ψυχής έγινε όνομά του και αυτό σταθερά του υπενθύμιζε ότι αποστολή του ήταν να εκφράσει τη δόξα της ψυχής.

Οι δώδεκα μεγάλοι άθλοι που 

- θα έθεταν τη σφραγίδα της εκπλήρωσης στο έργο της ζωής του και

- θα έδειχναν το δικαίωμά του να συμμετάσχει στον όμιλο των Αθανάτων, σκιαγραφήθηκαν και εισήλθε στο Δρόμο.

Λέγεται ότι στο πρόσωπό του συμβολίζεται ο Σταθερός Σταυρός των ουρανών, που σχηματίζεται από τους τέσσερις αστερισμούς

- του Ταύρου

- του Λέοντα

- του Σκορπιού και

- του Υδροχόου.

Η παράδοση μας λέγει, ότι ο Ηρακλής από φυσικού του είχε λαιμό ταύρου, από ψυχολογικής άποψης ήταν ισχυρογνώμων και έτοιμος

- να επιτεθεί σε κάθε πρόβλημα και

- να ορμήσει στα τυφλά σε κάθε εγχείρημα.

Τίποτε

- δεν μπορούσε να του αλλάξει τους σκοπούς του και θα δούμε κατά τη μελέτη των άθλων του ότι ορμούσε ακάθεκτα

- δεν τον απέτρεπε

- δεν τον φόβιζε και

προχωρούσε προσηλωμένα στο δρόμο του.

Το αρχαίο ρητό που διέπει τις δραστηριότητες όλων των δραστήριων μαθητών έγινε δικό του και η ψυχή του του επέβαλε την ανάγκη της “δύναμης

- να πράττει

- να τολμά

- να σωπαίνει και

- να γνωρίζει”.

Η “δύναμη να πράττεις” είναι το ρητό του Ταύρου και τούτο το έδωσε με παραδείγματα στους δώδεκα άθλους του.

Συμβόλιζε τον Λέοντα, γιατί πάντα φορούσε το δέρμα του λέοντος, σαν απόδειξη του θάρρους του κι επειδή το ρητό αυτού του σημείου αυτού είναι η “δύναμη να τολμά”,

- κανένας κίνδυνος δεν τον τρόμαζε και

- καμιά δυσκολία δεν τον απέτρεπε.

Ίσως το εξέχον επίτευγμά του ήταν εκείνο που εκτέλεσε στο ζωδιακό σημείο του Σκορπιού. Γιατί το μεγάλο έργο έπρεπε να υπερνικήσει την πλάνη.

Αυτό κορυφώθηκε και εκπληρώθηκε στο σημείο του Σκορπιού.

Το ρητό αυτού του ζωδιακού σημείου είναι η σιωπή.

Στον Αιγόκερω γίνεται Μυημένος και το στάδιο αυτό είναι πάντοτε αδύνατο,

αν προηγουμένως

- δεν υπερνικηθεί η πλάνη και

- δεν επιτευχθεί η δύναμη της σιωπής.

Γι’ αυτό, όταν ήταν βρέφος στην κούνια, ανίκανο να μιλήσει,

συμβόλισε το ανώτατο σημείο των επιτευγμάτων του, πνίγοντας τα δύο φίδια.

Έπειτα στην ωριμότητά του, συμβόλισε τον Άνθρωπο Υδροχόο, του οποίου το ρητό είναι “να γνωρίζεις”.

Είχε νου και χρησιμοποιούσε τη διάνοιά του σε

- ενεργό έργο και

- υπηρεσία.

Έτσι με

- πράξη και τόλμη

- σιωπή και γνώση,

υπερνίκησε όλα τα εμπόδια και πέρασε ανεμπόδιστος από τον Κριό στους Ιχθείς. Ξεκινώντας από τον Κριό σαν ταπεινός ζηλωτής και

τερματίζοντας στους Ιχθείς σαν 

- ο Παντογνώστης

- ο νικητής Σωτήρας του Κόσμου.

Εδώ μπορεί να θιγεί ένα σημείο. Στην ιστορία του Ηρακλή, τίποτα δεν μας λένε για το τι και αν ποτέ είπε κάτι.

Μας λένε μόνο για ό, τι έπραξε.

Δια των πράξεών του κέρδισε το δικαίωμα να μιλά.

Στην ιστορία του μεγάλου εκείνου Υιού του Θεού, του Ιησού Χριστού, μας λένε όχι μόνο τι έκανε, αλλά και τι είπε.

Δια της σιωπής του Ηρακλή και της σταθερής επίτευξής της,

ανεξάρτητα από τις αποτυχίες και τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε και

δια της ‘καρτερικής’ του δύναμης,

μας δείχνονται τα χαρακτηριστικά του μαθητή.

Στην ιστορία του Ιησού Χριστού, δια

- της επίδειξης των δυνάμεών Του και

- των λόγων που μίλησε,

έχουμε τις αποδείξεις του Μύστη.

Και τώρα, αφού

- έφτασε την ωριμότητα και

- ανέπτυξε τα απαιτούμενα, για την αποστολή Του, χαρακτηριστικά, διαβάζουμε ότι οι Θεοί και οι Θεές έκαναν ό,τι μπορούσαν για να τον εξοπλίσουν στο έργο που έπρεπε να κάνει.

Είχε λάβει το κάθε τι που μπορούσε να του δώσει ο κόσμος.

Τώρα, οι δυνάμεις της ψυχής του είχαν δοθεί και έπρεπε να μάθει πώς να τις χρησιμοποιεί.

Διαβάζουμε ότι η Αθηνά του έδωσε έναν ωραίο χιτώνα, όμως αφού δεν διαβάζουμε ότι τον φόρεσε, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι υπονοείται κάτι το συμβολικό. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις στην ιστορία όπου δίνεται ένας χιτώνας.

Ο Ιωσήφ πήρε ένα πολύχρωμο φόρεμα από τον πατέρα του.

Ο μανδύας του Ηλία κατέβηκε στον Ελισαίο. Ο χιτώνας του Χριστού διαμοιράσθηκε και διεκδικήθηκε από τους στρατιώτες κατά τη σταύρωση.

Είναι γενική γνώμη ότι ο χιτώνας είναι σύμβολο πνευματικής κλήσης.

Η πνευματική κλήση του Ηλία πέρασε στον Ελισαίο.

Η πνευματική κλήση του Χριστού, του Παγκόσμιου Σωτήρα, τερματίστηκε με τη σταύρωση, όταν εισήλθε σε μεγαλύτερο και σημαντικότερο έργο.

Η σοφία που τώρα κατανοήθηκε από τον Ηρακλή, γιατί έγινε ένα με την ψυχή του, του εντύπωσε μια αίσθηση πνευματικής κλήσης.

Αφιερώθηκε στην πνευματική ζωή και τίποτα δεν μπορούσε να τον αποτρέψει.

Ο Ήφαιστος του έδωσε ένα χρυσό θώρακα, μαχητικό και προστατευτικό.

Σύμβολο δραστηριότητας που απορρέει από υψηλές πηγές πνευματικής δύναμης, η οποία θα επιτρέψει στον ζηλωτή 

- να αναλάβει τους δώδεκα άθλους και

- να προχωρήσει άφοβος.

Από τον Ποσειδώνα, το Θεό των υδάτων, πήρε άλογα.

Ο συμβολισμός που υποκρύπτεται σ’ αυτό το δώρο, παρουσιάζει πολύ ενδιαφέρον. Τα άλογα, όπως και ο Ποσειδών, Θεός των υδάτων και Θεότητα του υγρού στοιχείου, της συναισθηματικής φύσης, αντιπροσωπεύουν την ικανότητα να απομακρύνεται

- είτε από μια σειρά σκέψεων

- είτε από συναισθηματική αντίδραση.

Η συναισθηματική, ρευστή φύση,

- με την ευαισθησία της και

- με την δύναμή της

να αισθάνεται,

όταν

- χρησιμοποιηθεί σωστά και

- υποταχθεί σε θεάρεστους σκοπούς,

είναι ένα από τα μεγαλύτερα ενεργητικά στοιχεία που κατέχει ο μαθητής.

Με τη βοήθεια του Ποσειδώνα και τα γοργά άλογα ο Ηρακλής μπόρεσε να έρθει σε επικοινωνία με την πιο απομακρυσμένη σφαίρα, στην οποία είχαν αντίχτυπο, και μπορούσαν να εκτελεστούν οι άθλοι του.

Δια της συναισθηματικής ευαισθησίας και ανταπόκρισης μπορούμε, επίσης, και εμείς να επικοινωνήσουμε με τον κόσμο στον οποίο

- οι άθλοι μας έχουν αντίχτυπο

- τα έργα μας εκτελούνται.

Συνεπώς, εξοπλισμένος, με

- έφεση

- πνευματική ενέργεια και

- ευαισθησία,

το δώρο του σπαθιού που ήρθε από τον Ερμή, τον αγγελιαφόρο των Θεών,

έχει βαθιά σημασία, γιατί το σπαθί είναι το σύμβολο του νου που

- διαιρεί

- διχάζει

- ξεχωρίζει και

- αποκόπτει.

Με τη χρήση του, ο Ερμής, πρόσθεσε μέσα στα άλλα δώρα που προσφέρθηκαν στον Ηρακλή, το δώρο της νοητικής ανάλυσης και διάκρισης.

Μας λένε ότι ο Απόλλων, ο ίδιος ο Θεός – Ήλιος, ενδιαφέρθηκε για τον Ηρακλή και σκέφθηκε τι θα μπορούσε να του δώσει που θα του ήταν χρήσιμο.

Τελικά του έδωσε ένα τόξο και ένα βέλος που συμβολίζουν την ικανότητα να πηγαίνει κάποιος κατευθείαν στον τελικό στόχο. Σύμβολο, επίσης, 

- εκείνης της διαπεραστικής φώτισης

- εκείνης τηςδέσμης του φωτός

που μπορεί να ακτινοβολήσει μέσα στο σκοτάδι της Ατραπού του, αν υπάρχει ανάγκη.

Εξοπλισμένος έτσι, ο Ηρακλής είναι έτοιμος για τη μεγάλη προσπάθεια.

Και όταν του δόθηκαν όλα αυτά τα δώρα και στάθηκε με τη Θεία του πανοπλία, διαβάζουμε μια παράξενη μικρή λεπτομέρεια. Βγήκε έξω και έκοψε για τον εαυτό του ένα ρόπαλο.

Όλα αυτά τα Θεία δώρα ήταν πολύ ωραία και θαυμάσια, αλλά δεν ήξερε ακόμη πώς να τα χρησιμοποιήσει.

Αισθανόταν την πνευματική κλήση του, πίστευε στην πνευματική ενέργεια,

του είπαν ότι κατείχε τα άλογα της επαφής και ότι αν ήθελε, το τόξο και το βέλος της φώτισης ήταν δικά του.

Αλλά του άρεσε το φιλικό του ρόπαλο που ο ίδιος είχε φτιάξει.

Θα άνοιγε το δρόμο του με εκείνο που ήξερε και μπορούσε να χρησιμοποιήσει, παρά να χρησιμοποιεί τα άγνωστα εργαλεία που του είχαν δοθεί.

Έτσι, αρπάζοντας το ξύλινο ρόπαλό του, άρχισε το ταξίδι του για να εκτελέσει τους άθλους του.

Μόνιμος σύνδεσμος Γράψτε ένα σχόλιο